Search

Geert Noels stated that a study by Vooruit estimated the annual cost of corporate taxation at 4.2 to 4.7 billion euros, but according to him, due to significant errors, it actually amounted to about 1 billion euros. He argued that this cost could not be offset by higher taxes, which he believed would cause more harm than benefit; he advocated for better oversight of bogus self-employment. Noels identified the main mistake as the comparison between directors via a management company and employees. According to him, directors were legally self-employed and paid contributions up to a ceiling. This comparison would overestimate the estimate by more than 1 billion euros. Moreover, employer contributions were calculated based on the total labor cost instead of the gross salary, resulting in a calculation of 33 percent instead of 25 percent. Noels also disputed that there were four independent estimates: according to him, they used the same rates and distribution keys. He pointed out that estimate C assumed 24 billion euros in shifted profits, compared to about 15 billion euros in total profits in estimate A. Furthermore, factors such as the tax shift, energy crisis, inflation, the reform of corporate tax in 2017, and Pillar 2 were not included as explanations for the macro figures. Also, liquidation reserves of ordinary SMEs would have been counted as leaks. According to Noels, the study also did not take behavior effects into account, such as substitution, cessation, moving abroad, losses, or bankruptcies, and only included companies with profits. He therefore labeled the note as an unreliable basis for policy and believed that bogus self-employment should be addressed directly. Finally, he urged academics, journalists, and politicians to respect the facts when it came to entrepreneurs and risk-takers. #Vennootschapsbelasting #Economie #Belastingen (translated)

Even over France where you HEAR NOTHING about in our large news bulletins from @NOS and @RTLnieuws Specifically about the riots in a large part of the country. The extreme-left movement LFI is reportedly involved according to intelligence services. La France Insoumise (LFI) is the largest extreme-left party in France. Jean-Luc Mélenchon founded it in 2016 after his split from the Socialist Party and the earlier Front de Gauche. LFI calls itself a "movement" and not a party. Key points: • Economic: higher minimum wage, retirement back to 60, price caps on basic goods, heavier taxation on wealth and high incomes, more public investments. • "Ecological planning": a state-driven climate transition. • Institutional: a new constitution (a "Sixth Republic") with less power for the president. • EU: disobedience to existing treaties if they block the program. There is no formal Frexit position, but the party is outspokenly critical of the EU. • Foreign policy: critical of NATO and very pro-Palestinian. I give you the bund spread: the interest rate difference between the French rate and the German rate on government debt. You see: the market no longer trusts it either. Fasten your seatbelts, this is not going away. Ps: The Netherlands can no longer be in a monetary union with France. #Frankrijk #LFI #Politiek (translated)

There is a pension gap of 12 years between men and women in the Netherlands, with women receiving an average of 36 percent less pension than men, primarily due to part-time work, unpaid caregiving responsibilities, and lower incomes. #pensioenkloof #gelijkheid #financiëlevrijheid (translated)

First, make energy super scarce and very expensive. Then, raise the taxes on energy. After that, create a fund that compensates "low incomes" who are left in the cold due to your own conscious mismanagement. It is a redistribution of money by the government. Socialism? You say it. #energie #beleid #socialisme (translated)

De beste manier om 'energiearmoede' tegen te gaan, is door te stoppen met het beleid dat de elektriciteits- en gasprijzen zo hoog heeft gemaakt. @biemyati wil geen subsidies voor de lagere inkomens, maar lastenverlagingen voor heel Nederland. https://t.co/vWDx0xiW2w #energiearmoede #lastenverlichting #energietransitie

Frankrijk heeft een sociaal leaseprogramma voor elektrische auto's geïntroduceerd om lagere inkomens te helpen, maar deskundigen waarschuwen dat meer maatregelen nodig zijn om de transitie naar een duurzame economie te versnellen. #ElektrischRijden #SociaalLeasen #Energietransitie

In zijn opiniestuk stelt Jasper J. van Dijk dat de gemeentepolis voor zorgverzekering voor lagere inkomens ineffectief is, omdat veel gemeenten deze niet aanbieden of onvoldoende bijdragen, waardoor gelijke toegang tot zorg onder druk staat en een landelijke oplossing noodzakelijk is. #Zorgverzekering #Armoede #Gemeentepolis

De mensen die die forse huurverhoging gaan betalen, zullen dan het liefst verhuizen naar een huurwoning die die hogere huur waard is: wat ruimer en luxer. Maar die zijn er niet. Die zijn door de particuliere verhuurders allemaal verkocht door het domme wanbeleid van onze regeringen. En deze prutsminister van @D66 gaat ze niet bouwen. Zoveel is duidelijk. Dus wat gaan die mensen doen die met hard werken net boven de inkomensgrens zijn uitgestegen? Die gaan hun inkomen terugschroeven door minder te gaan werken. Het bijkomende voordeel is dat ze dan weer allerhande toeslagen krijgen toegeschoven. Welkom in het Nederland van kortzichtig, dom socialistisch beleid. Het wordt nooit meer beter ben ik bang. #huurverhoging #woningtekort #socialisme

Een speciale commissie van de Sociaal-Economische Raad heeft een advies uitgebracht voor de afschaffing van het toeslagenstelsel en invoering van een hogere inkomstenbelasting tot 56 procent, als onderdeel van een grote belastingherziening in Nederland. #belastingherziening #toeslagenstelsel #inkomensbelasting

Een speciale commissie van de Sociaal-Economische Raad heeft advies uitgebracht over een grote belastingherziening, waarbij voorgesteld wordt om het toeslagenstelsel af te schaffen en de inkomstenbelasting voor hogere inkomens te verhogen tot 56 procent. #belastingherziening #toeslagen #inkomensbelasting

Dit is letterlijk niet het beleid dat D66 volgt met 8 miljard euro bezuiniging op de zorg. Er is heel welbewust afgestapt van het ‘optimale zorg scenario’. Inmiddels waarschuwt de Nza voor een keiharde tweedeling in de zorg tussen hoger opgeleiden met hoger inkomen die de weg weten te vinden in de zorg en voor wie dat niet geldt. Zij gebruiken in verhouding meer zorg uit het collectief gefinancierde deel van de zorg. Verlagen van het eigen risico vergroot een gelijkwaardigere toegang bij inkomensverschillen waardoor je een gezondere populatie krijgt. Dat niet doen houdt de verschillen groter. De hoogte van het eigen risico is dé nekkenbreker van preventie. Preventie = niet door blijven lopen bij serieuze klachten. De ideologie van D66 is om de steeds schaarser wordende zorg zoveel als mogelijk te reserveren voor de eigen hoger opgeleide achterban met hogere inkomens. Voor hén is die hogere levensverwachting. De rest kan verrekken. @jpaternotte @WNLOpZondag #zorg #gezondheid #gelijkheid

Een ochtendcolumn Wie de Nederlandse politiek volgt, zou kunnen denken dat het grootste financiële probleem van de overheid is waar het volgende miljard vandaan moet komen. Vermogens moeten meer opbrengen, erfenissen kunnen zwaarder worden belast, fiscale voordelen moeten worden beperkt en hogere en middeninkomens kunnen meer bijdragen. Over de verdeling van de rekening kan Den Haag eindeloos debatteren. Veel minder belangstelling bestaat voor de rekening zelf. Het Rijk gaf in 2025 €447,1 miljard uit. Van een Tweede Kamer zou je verwachten dat een groot deel van de politieke energie vervolgens gaat zitten in een eenvoudige vraag, wat hebben we voor dat geld gekregen? Dat is tenslotte een kerntaak van het parlement. Kamerleden worden niet gekozen om vier jaar campagne te voeren. Ze worden onder meer gekozen om de regering te controleren, en daarbij hoort controleren of publiek geld doelmatig wordt besteed. Onderwijs laat zien wat er gebeurt als die vraag niet wordt gesteld. In 2000 gaf de overheid €20,8 miljard uit aan onderwijs en studietoelagen, in 2024 €56 miljard. Ook als aandeel van de economie namen de uitgaven toe. Ondertussen daalde de Nederlandse PISA-score voor wiskunde van 538 in 2003 naar 493 in 2022 en voor lezen van 513 naar 459. Nederland bereikte bij de laatste meting in alle drie de onderzochte vakken zijn laagste score sinds deelname aan PISA. Dat zou een politiek hoofdpijndossier moeten zijn. Meer geld, slechtere prestaties. Niet omdat iedere extra euro rechtstreeks een hogere PISA-score moet opleveren, maar omdat na twintig jaar één vraag onvermijdelijk wordt, wat hebben al die extra miljarden dan wel opgeleverd? Het onderwijs is geen uitzondering op een verder perfect werkend systeem. De Algemene Rekenkamer constateert dat tekortschietende resultaten van overheidsbeleid Nederland vele miljarden euro’s per jaar kosten. Ministeries produceren honderden beleidsevaluaties. De Rekenkamer onderzocht achttien periodieke rapportages en keek wat de Tweede Kamer ermee deed. Zes werden behandeld, twaalf niet. In slechts twee Kamerdebatten werd naar zo’n evaluatie verwezen. Daar zit de zwakte van ons politieke systeem. We hebben de controle uitstekend georganiseerd, maar politiek levert die controle blijkbaar weinig op. Een nieuw plan kan worden gepresenteerd als vooruitgang. Een belastingverhoging geeft partijen de gelegenheid zich te profileren op eerlijkheid en verdeling. Een conflict over vermogen of erfenissen levert onmiddellijk herkenbare politieke kampen op. Uitzoeken waarom miljarden aan bestaand beleid onvoldoende resultaat opleveren is minder geschikt voor de permanente campagne. Dat mechanisme helpt ook de groei van de overheid verklaren. Als beleid onvoldoende werkt, verdwijnt het probleem niet. Het probleem wordt vervolgens aanleiding voor nieuw beleid en nieuw geld. Het bestaande budget blijft grotendeels staan, het volgende komt erbij en daarna moet opnieuw dekking worden gevonden. Zo kan gebrek aan resultaat uiteindelijk leiden tot hogere uitgaven in plaats van lagere. Vervolgens begint Den Haag weer aan de kant waar de politieke belangstelling wel groot is. Wie gaat het betalen? Het vermogen, de erfenis, de hogere inkomens of de middenklasse? Daarover gaan de debatten, daar worden de verschillen tussen partijen zichtbaar en daar valt electoraal iets te winnen. Maar iedere miljard die doelmatiger wordt besteed, hoeft ook niet opnieuw te worden opgehaald. Je zou verwachten dat daar minstens zoveel politieke belangstelling voor bestaat. Maar die is moeilijk te vinden. We hebben geen behoefte aan nog meer politici die uitleggen wie de rekening moet betalen. We hebben Kamerleden nodig die het minder spectaculaire werk doen waarvoor het parlement bestaat, controleren of de rekening klopt en of we voor al die miljarden krijgen wat ons is beloofd. We gaan elkaar politiek te lijf over wie de rekening betaalt. Vrijwel niemand lijkt zich druk te maken of de rekening zelf wel klopt. #NederlandsePolitiek #Onderwijs #Financiën