Search

Jiří Hrebenar wrote that Jindřich Rajchl announced before the elections that he voted for the coalition of PRO, the Free Citizens, and the Oath in Hradec Králové. At the same time, according to Hrebenar, he criticized the Ukrainian flag at the school where the voting took place and called it "a blatant indoctrination of our children." Hrebenar stated that the coalition in Hradec Králové received 2.44 percent of the votes, finished eighth out of ten competing groups, and did not gain any representative mandate. Rajchl ran from the 37th position, and according to the author, the coalition did not surpass the five percent threshold. Hrebenar also wrote that 97.56 percent of the votes went to other candidates, and he described the result as a failure of Rajchl's political ambitions. #volby #politika #HradecKrálové (translated)

The author turned to Pobożny, pointing out that introducing term limits for deputies and senators requires changing the Constitution, which — as he wrote — results from Article 99 and the opinion of the Bureau of Expertise and Impact Assessment of the Chancellery of the Sejm from February 27, 2025. He noted that Stefaniak announced his intention to change the Constitution, not to bypass it, and criticized Pobożny's irony. He asked whether he and his environment oppose term limits or merely do not believe in the possibility of obtaining a constitutional majority. #Konstytucja #dwukadencyjność #polityka (translated)

Mr. Bolojan, the economic blockage and the shortages faced by Romanians do not disappear because you choose to treat them with irony. "Mr. Bolojan, the economic blockage and the shortages faced by Romanians do not disappear because you choose to treat them with irony. The people's dissatisfaction with the direction in which the country is going is not an invention of the PSD. The increases in prices weigh on family budgets, salaries no longer keep pace with prices, and companies increasingly feel the economic downturn we are in. You cannot pretend not to see the consequences of the policies you have supported!" Sorin Grindeanu wrote on Facebook on Saturday morning. #Grindeanu #PNL #guvernare (translated)

Mr. Bolojan, the blockage in the economy and the shortages that Romanians are facing do not disappear because you choose to treat them with irony. The dissatisfaction of the people with the direction in which the country is heading is not a PSD invention. The price increases are burdening family budgets, salaries are no longer keeping pace with prices, and companies are increasingly feeling the economic downward slope we are in. You cannot pretend that you do not see the consequences of the policies you have supported! "Mr. Bolojan, the blockage in the economy and the shortages that Romanians are facing do not disappear because you choose to treat them with irony. The dissatisfaction of the people with the direction in which the country is heading is not a PSD invention. The price increases are burdening family budgets, salaries are no longer keeping pace with prices, and companies are increasingly feeling the economic downward slope we are in. You cannot pretend that you do not see the consequences of the policies you have supported!” Grindeanu conveyed on Facebook. Changing direction does not mean the promise that all problems will be solved overnight. It means acknowledging that the measures adopted have not yielded the expected results and that there must be the political will to correct them through a realistic government program that protects Romanians' money. The participation of PNL in the government is not a favor done to PSD but the correct decision for Romania. "Changing direction does not mean the promise that all problems will be solved overnight. It means acknowledging that the measures adopted have not yielded the expected results and that there must be the political will to correct them through a realistic government program that protects Romanians' money. The participation of PNL in the government is not a favor done to PSD but the correct decision for Romania,” Grindeanu also noted. #Grindeanu #PNL #guvernare (translated)

The author recalled that the signing of the agreement in Mecca between Saudi Arabia, Turkey, and Pakistan had sparked irony from those who, according to him, could not conceive of a post-American world. He stated that this was now an activated alliance. #Diplomatie #Alliance #MondePostAméricain #SA #TR #PK (translated)

Anders Olsson, the chairman of the Nobel Prize committee in the Swedish Academy, emphasizes Anne Carson's work "The Glass Essay," published in the volume "Glass, Irony, and God," which demonstrates the potential of the long poem in which genre boundaries seem to blur. #AnneCarson #Nobelpreis #Literatur (translated)

Marguerite Stern wrote that she often thought back to the scene in which Marie Mesmeur had been attacked and mocked, according to her, because she was a white woman. She expressed her support for her and said she had regularly experienced similar situations while working as a supervisor in the northern neighborhoods of Marseille. In hindsight, Stern felt that defending the individuals involved by portraying them as victims of racism and poverty could be a short-term survival strategy, but was harmful in the long term. She added that these individuals had no right to humiliate Mesmeur and had subjected others to worse. She urged her to reflect on the situation, while acknowledging that it could be difficult to question oneself on these issues, but that it was possible. #Soutien #Égalité #Racisme (translated)

Léon, les Thénardier : un mariage, un enterrement Les Thénardier se sont collés au pape Léon comme on se colle à un dernier témoin de moralité, non pour s’en instruire, mais pour qu’il signe, d’un regard, la respectabilité qu’on n’a plus le temps de mériter. Ils n’ont pas prié. Ils se sont placés. C’est déjà une forme de liturgie : celle du cadre. Le malheur, c’est qu’à côté de lui ils n’étaient même plus contestables : ils étaient petits. Pas petits comme on est humble. Petits comme on est mesuré par une présence qui n’a pas besoin de vous. Lui avançait avec cette simplicité un peu terrible des hommes qui sont toute leur mission. Eux avançaient avec cette application des gens qui savent que la photo durera plus longtemps que leur crédit. Chaque geste était de trop. On eût dit deux figurants très bien habillés, arrivés en avance à un enterrement dont ils croyaient encore être les mariés. Ensemble, ils formaient ce que le pouvoir produit de plus cruel : un couple encore habité par l’idée qu’il représente quelque chose, alors qu’il ne représente déjà plus que le besoin d’être vu à la bonne place. La justice immanente leur avait envoyé un pape lumineux. C’était presque délicat. On ne les a pas humiliés. On les a seulement laissés se tenir debout dans leur vide obscur. Le Vatican, sans élever la voix, leur a fermé quelques portes. Pas d’aparté à Notre-Dame. Pas de visite d’État. Un voyage apostolique, c’est-à-dire : vous n’êtes pas le centre. Les Thénardier ont souri. Ils excellent à cela. Le sourire est leur dernier sacrement. Il absout tout, sauf le ridicule, et encore : le ridicule, chez eux, demande l’absolution à la photographie. Puis vint la messe. Celle qu’on ne ferait pas, au nom de la laïcité. Celle qu’on a faite, au nom de l’agenda. Il y a des revirements qui relèvent de la tactique. Celui-ci relevait de la faim. S’asseoir au premier rang, après avoir fait de la mort une prestation encadrée par la loi, devant un homme qui vient de nommer cette prestation pour ce qu’elle est : on peut appeler cela du dialogue. On peut aussi y voir cette ironie un peu noire des fins de règne, où l’on va chercher l’éternel pour sauver la semaine, et où l’on quitte l’église avec le sentiment d’avoir enfin été vus par Dieu -ou, à défaut, par les caméras, ce qui, dans leur théologie, revient au même. Ils n’ont pas trahi une foi. Ils n’en avaient pas à trahir. Ils ont seulement révélé le fond de leur tactique : tout convertir en voisinage utile. La soutane, la cathédrale, la bénédiction, la foule, Metz au dernier jour. Tout cela n’était pas un horizon, c’était un décor. Et dans ce décor, les Thénardier n’étaient pas des croyants égarés. Ils étaient des aubergistes qui ont reconnu, trop tard, que le grand voyageur ne logerait pas chez eux. Il a seulement accepté le vin d’honneur. C’est déjà beaucoup. Le pape est parti. Il a laissé derrière lui ce silence légèrement accablant que font les êtres dont on a voulu se servir. Les Thénardier sont restés sur le tarmac, artificiels, remerciants, déjà seuls. On ne les oubliera pas pour ce qu’ils ont dit. On les retiendra pour cette chose plus rare : avoir réussi, par simple proximité, à paraître encore plus vains qu’ils ne le sont, ce qui en soi est une forme de miracle. #Vatican #Thénardier #Laïcité

Statt dem von Ronzheimer & Piatov herbeigeraunten „Kanzlertausch“ kam bisher nur der Rückzug auf Raten von Spahn. Eine gewisse Ironie des Schicksals ist es, dass ausgerechnet die BILD Spahn jetzt schon das zweite Mal innerhalb weniger Wochen aus Versehen selbst erledigt hat. 9/ #Politik #Deutschland #Spahn

On comprend mieux aujourd'hui pourquoi Bardella a pu dire que Jean-Marie Le Pen n'était pas antisémiteSur X, le patron du PS, Olivier Faure, a réagi avec ironie à l'enquête de Mediapart : "On comprend mieux aujourd'hui pourquoi Bardella a pu dire que Jean-Marie Le Pen n'était pas antisémite", a déclaré le candidat à la primaire socialiste. #Antisémitisme #JordanBardella #Mediapart

Svátek nesvátek, Severoatlantická aliance nespí, včetně @natopa a jednotlivých výborů parlamentního shromáždění. Zasedáme v paláci Ceausesca - ano, ironie dějin - a jednáme o kolektivní obraně proti nepříteli všeho západního za východním křídlem - Rusku. I o pomoci 🇺🇦, samozřejmě https://t.co/y6fUDdLv5b #NATO #Ukrajina #KolektivníObrana #UA #RU

Nie trzeba kłamać 🧵 Mam 45 lat i pamiętam jeszcze czasy, kiedy informacja miała wagę. Nie dlatego, że media zawsze mówiły prawdę. Nie mówiły. Manipulowały, przemilczały, miały swoje sympatie i popełniały błędy. Ale dziennikarze byli inni. I myślę, że nie ma sensu udawać, że często nie byli po prostu lepsi. Nie dlatego, że byli lepszymi ludźmi. I nie dlatego, że każdy z nich kończył dziennikarstwo. Ten zawód wymagał jednak wiedzy, języka, oczytania, elokwencji, umiejętności zadawania pytań i rozumienia świata, o którym się opowiadało. Żeby znaleźć się w dużej redakcji, trzeba było coś umieć. Sam fakt posiadania opinii nie czynił jeszcze z nikogo dziennikarza. Można było nie zgadzać się z Janiną Paradowską. Można było nie podzielać jej ocen. Ale kiedy pisała, było widać warsztat. Miała język, styl, ironię i ogromną pamięć polityczną. Nie tylko opisywała wydarzenia. Potrafiła je ze sobą łączyć, pamiętała, co było wcześniej, i rozumiała, z czego wynika to, co dzieje się dzisiaj. Kiedy rozmawiała z politykiem, wiedziała, z kim rozmawia. Znała jego wcześniejsze deklaracje, rozumiała instytucje i wiedziała, o co zapytać. Była przygotowana. I właśnie takich ludzi mam na myśli, kiedy mówię, że dziennikarze byli inni. Nie byli nieomylni ani bezstronni. Byli po prostu zawodowcami. Żeby znaleźć się w dużej redakcji, nie wystarczyło mieć mikrofon, telefon i opinię. Dzisiaj właściwie każdy może nazwać się dziennikarzem. I nie piszę tego z pogardą dla internetu. Sama korzystam z tego, że nie potrzebuję redakcji, żeby coś napisać i dotrzeć z tym do ludzi. To jedna z największych wolności, jakie dała nam technologia. Tyle że zniknięcie bramki nie sprawiło, że wszyscy staliśmy się dziennikarzami. Sprawiło, że wszyscy dostaliśmy możliwość publikowania. To nie jest to samo. Kiedyś informacja miała też opakowanie. Gazeta miała pierwszą stronę, kolejne działy, komentarz był komentarzem, wiadomość wiadomością, a reklama reklamą. W telewizyjnym dzienniku ktoś decydował, że jedna rzecz otwiera wydanie, inna dostaje trzy minuty, a jeszcze inna dwadzieścia sekund albo nie pojawia się wcale. Można było się z tym wyborem nie zgadzać. Czasem był fatalny. Ale sama konstrukcja mówiła odbiorcy: to jest ważne, to mniej, a to jest tylko dodatkiem. Dzisiaj wojna, śmierć, reklama kremu, kot, polityczna awantura, promocja butów i wiadomość o katastrofie pojawiają się na tym samym ekranie. Wszystko ma podobny rozmiar. Wszystko przesuwamy tym samym ruchem kciuka. Jedna rzecz znika i natychmiast pojawia się następna. Informacja straciła opakowanie, które mówiło nam, ile waży. To jest dla mnie jedna z największych zmian, jakie zaszły w mediach. Dawniej ktoś tę wagę próbował ustalić za nas. Redaktor, wydawca, dziennikarz. Oczywiście mógł się mylić, mógł manipulować, mógł czegoś nie pokazać. Dzisiaj dostaliśmy dostęp do niewyobrażalnie większej liczby informacji, ale razem z nim dostaliśmy obowiązek, do którego nikt nas specjalnie nie przygotował: sami mamy zdecydować, co jest ważne, co prawdziwe, co warte uwagi, skąd pochodzi i czego w tym obrazie brakuje. Tyle że większość z nas nie siada rano z kawą i planem przeprowadzenia śledztwa nad każdą rzeczą, którą zobaczy w telefonie. Patrzymy przez kilka sekund. Czytamy nagłówek. Oglądamy fragment filmu. Czasem komentarz. Jedziemy dalej. Kahneman opisywał dwa sposoby naszego myślenia. Jeden szybki, automatyczny, działający niemal bez wysiłku. Drugi wolniejszy, wymagający uwagi i pracy. Internet jest środowiskiem stworzonym dla tego pierwszego. Nie dlatego, że ludzie nagle zgłupieli. Po prostu nie da się przez kilka godzin dziennie analizować każdej informacji tak, jakbyśmy przygotowywali pracę naukową. Mózg szuka skrótów, bo musi. A jednym z takich skrótów jest znajomość. Coś, co widzieliśmy już wiele razy, zaczyna brzmieć bardziej prawdopodobnie. Psychologia zna to zjawisko od dawna. Powtarzane twierdzenie może z czasem wydawać się bardziej prawdziwe tylko dlatego, że jest nam już znajome. 1/n⬇️ #dziennikarstwo #media #informacja

On m’informe à l’instant qu’on m’accuse de me terrer confortablement derrière autrui par pure lâcheté. Il faut une méconnaissance assez remarquable de la vérité en off, de mon parcours de vie et de mon caractère pour accorder le moindre crédit à une fadaise aussi grossière, formulée par un personnage manifestement rongé par une faille narcissique et le syndrome du personnage principal. L’ironie ne manque pas d’air : la critique émane d'une personne qui, au détour d’un appel téléphonique il y a quelques années, reconnaissait pourtant que j’étais de loin la plus forte, la plus intelligente et la plus courageuse, admettant sans détour que telle était la cause profonde de ses manigances et de son ressentiment à mon encontre. M’amuseront toujours ces individus qui, bien abrités derrière un écran, menacent, fanfaronnent et se font passer pour des super-héros courageux, mais qui, lorsqu’ils se retrouvent en face-à-face, se recroquevillent et bafouillent. Grand bien lui fasse : tout comme je n’ai nullement besoin de nègres littéraires ou d’un groupe de communication, j'ai aussi le privilège d'avoir une vie sociale et professionnelle en dehors des réseaux sociaux. Je n'ai donc nul besoin de la faire graviter autour de ces derniers pour connaître ma valeur ou y dénicher mes moyens de subsistance. Je ne m’épanouis pas au détriment d'autres victimes en les rabaissant pour me valoriser, tout en dissimulant hypocritement cette démarche sous couvert de courage, d’altruisme et de compassion. #ConfianceEnSoi #Critique #Authenticité

Ironie der Geschichte: wenn SPD & Grüne durch die Übernahme der Strategie der Roten Linien von CDU-Mitglied & Historiker Andreas Rödder die Brandmauer nach rechts einrissen. Denn die Parteiführungen von SPD & Grüne wollen bislang eine Koalition mit der Linken in Berlin nicht klar ausschließen, trotz Nähe zu Clans, Terror-Unterstützern und Antisemitismus-Vorwürfen. Stattdessen setzt man auf Bekenntnisse, Bedingungen, Distanzierung & personelle Konsequenzen bei der Linken - also rote Linien für die Zusammenarbeit. Die SPD-Parteiführung schreibt in einem Statement: „Antisemitische Parolen haben weder in unserer Gesellschaft noch in unserer Politik Platz. (…) Die Linke wird sich daran messen lassen und darf eindeutig Antisemitismus und Clan-Kriminellen in ihren Reihen keinen Millimeter Platz lassen. Dort liegt jetzt die Verantwortung.“ Grünen-Co-Chefin Franziska Brantner: „Antisemiten oder Personen mit Verbindungen zur organisierten Kriminalität oder Islamismus dürfen keine Regierung mittragen oder gar prägen.“ Elif Eralp müsse „durchgreifen und das garantieren“. Wenn sich diese Strategie etabliert, kann die Union mit Verweis auf Berlin ebenfalls Leitplanken der Zusammenarbeit mit der AfD benennen: Europa, NATO, Menschenrechte, Grundgesetz. Ob das CDU/CSU hilft, andere Frage. Aber die parteiinterne Debatte wird nicht mehr aufzuhalten sein. #SPD #Grüne #Antisemitismus

„Strategia Europei, desfăşurată timp de decenii, de a încuraja utilizarea pe scară largă a motoarelor diesel se întoarce acum împotriva ei. Preţurile mai mari la pompă îi afectează pe consumatori, în timp ce costurile mai ridicate ale transportului împing în sus preţurile tuturor celorlalte produse. Este o ironie amară faptul că SUA este ţara cel mai puţin vulnerabilă la o criză pe care ea însăşi a contribuit la crearea ei, în timp ce economia Europei suportă din nou consecinţele. Soluţia este clară: fiecare motor diesel pe care îl înlocuim cu unul electric înseamnă încă o mie de litri de petrol economisiţi.”„Politicienii iau în calcul reducerea taxelor pe carburanţi, însă aceasta nu va face decât să prelungească problema şi să transfere povara asupra contribuabililor. Sprijinul ar trebui direcţionat către şoferii cu venituri mici. Cu cât conflictul durează mai mult, cu atât costul suplimentar al motorinei pentru Europa devine mai mare. Investiţiile în programe de casare făcute acum vor începe să producă beneficii într-un timp scurt”, spune Antony Froggatt. #CrizaPetrolului #Motorină #Emisii