Search

Incredible @helenestafleu. Anyone who has the discipline to save, to deny themselves things, and to postpone purchases, has absolutely no moral obligation to share the reserve they have built up with those who have not shown that discipline. Come on, that's the reverse world! For the saver, this meant less often, or not at all, going on vacation, a cheaper car, not getting a new phone every year, not eating out regularly but just at home at the dining table, living more frugally, making second-hand purchases instead of new, etc. It is a choice with a price: you deny yourself things so that you have a buffer later, for when things go wrong, when unforeseen expenses arise, but also to be able to live more comfortably in old age. Those who are not willing to make that effort and pay that price have no right to someone else's savings. Do you realize that when you label the unwillingness to share built-up savings as 'petty,' you are actually mocking the discipline and self-control that savers have shown? Is this perhaps because you yourself have not been able to muster this discipline, Helene? People who save generally also handle their own setbacks, do not rely on social services when times are tough, and show that they are morally made of the right stuff. What you are doing here, trying to instill a sense of shame in savers, as if the saver is a miser and the non-saver is a victim, is truly dishonorable, petty, and small-minded. Ugh! #sparen #discipline #zelfbeheersing (translated)

Incredible @helenestafleu. Someone who has the discipline to save, to deny themselves things, and to postpone purchases absolutely does not have a moral obligation to share that accumulated reserve with those who have not exhibited that discipline. Come on, that's the opposite world! For the saver, this meant less frequent vacations, a cheaper car, not getting a new phone every year, not regularly dining out but just eating at the dining table at home, living more frugally, making second-hand purchases instead of new ones, etc. It's a choice with a price: you deny yourself things so that you have a buffer later, in case things go wrong, when unexpected costs arise, but also to be able to live more comfortably in your old age. Those who are not willing to make that effort and pay that price have no right to the accumulated savings of another. Do you realize that as soon as you label the unwillingness to share accumulated savings as 'small-minded,' you are actually mocking the discipline and self-control that savers have exhibited? Is it perhaps because you have not been able to muster this discipline yourself, Helene? People who save generally also cope with their own setbacks, do not rely on social services when things go wrong, and show moral character in that respect. What you are doing here, trying to instill a sense of shame in savers, as if the saver is a miser and the non-saver is a victim, is truly dishonorable, narrow-minded, and small-minded. Yuck! #sparen #disciplinedelevensstijl #financieelgezond (translated)

Beste leden van de @2eKamertweets, U vertegenwoordigt ons. Niet uw partij dus maar 'we, the people'. Daar is werkelijk niets van te merken. Ik verwijs naar de energieprijzen die bedrijven en burgers de das om doen. En u? U doet niets. Geen enkel gevoel, geen besef, dat u niet in de Kamer zit om uw billen te warmen, maar om te controleren of de regering het land goed en zuinig bestuurt en met de terughoudendheid die de overheid past. Te zeggen dat u er een potje van maakt, van uw controlerende bevoegdheid -die ook uw verplichting daartoe is- is te vriendelijk uitgedrukt. Alsof uw defungeren nog iets vriendelijks heeft, iets van ach, kan gebeuren, foutje, excuus, bedankt. Maar zo is het niet. U bent geen volksvertegenwoordiging, uw bent verworden tot volksbelasting. Een instituut waarvan je je als burger in gemoede afvraagt waarom dat nog gefinancierd moet, en of u opheffen niet gewoon de daad bij uw woord voegen is. Het woord dat u niet namens het volk voert, maar recht tegen de belangen van het volk in. Waarom geen spoeddebat over de energiekosten, en het per onmiddellijk opdragen van de verlaging van accijns en overige belastingen? En als u dan toch eindelijk eens iets goeds doet, stop onmiddellijk met het dichtstorten van de gasbronnen in Groningen en elders. En sluit contracten voor goedkoop gas uit Rusland. Desnoods stuurt u de minister maar weg. U kunt dat, doe dat dan ook, dat is immers uw plicht. Aan een lamme leeuw hebben we niks. Met vriendelijke groet, Caroline Vonhoff #politiek #energieprijzen #Volksvertegenwoordiging

WITTE JAS Alles begint met een droom. — Darya! Darya?! Luister je naar mij? Ben je nog hier? — Ja, ja meneer. Sorry. Ik luister. Maar ik luisterde niet. Ik was aan het dromen. Dagdromen over iets waar ik me met heel mijn hart voor inzette. Iets waarvoor ik zelfs mijn nachtrust had opgegeven. Ik was zeventien. En nee, het was geen liefdesverhaal. Op dat moment was mijn leven maar met één ding bezig: mijn droom werkelijkheid maken. Mijn mama had me geleerd dat een vrouw in een islamitische samenleving onder de sharia zonder eigen opleiding en zonder eigen inkomen weinig betekent. Ze herhaalde het elke dag: studeer hard, zorg dat je op eigen benen kunt staan en word nooit afhankelijk van een man. Ook onze buurjongen bevestigde die harde realiteit, zij het op zijn eigen denigrerende manier. — Waarom brandt jouw licht tot diep in de nacht? Wat doe je allemaal? — Ik studeer hard. Ik wil uitblinken op mijn toelatingsexamen. Hij lachte. — Waarom? Waarvoor heb je dat als vrouw nodig? Uiteindelijk moet je toch de luiers van je kinderen verversen. Vrouwen en studies zijn tijd- en geldverspilling. Ik was geschokt. En kwaad. Maar vooral verdrietig. Als ik hem vandaag zou tegenkomen, zou ik hem misschien wel duizend keer bedanken. Want zijn woorden maakten mij vastberadener dan ooit. Hij gaf mijn droom een extra kracht. Mijn doel was duidelijk: ik zou tandarts worden. Ik woonde toen in het noorden van Teheran, in een wijk waar sommige straten heuvelafwaarts liepen. Ik zag mezelf daar lopen. Met mijn witte jas over mijn schouder, vastgehouden met één hand. Fluitend. Zelfverzekerd. En ik zag onze buurjongen staan kijken. Hij keek naar mij en wist dat ik hem voorbij was gestoken. Die witte jas was voor mij nooit zomaar een kledingstuk. Ze stond voor onafhankelijkheid. Voor kennis. Voor waardigheid. Voor het recht om als vrouw mijn eigen leven te bepalen. En ik heb die droom gerealiseerd. Maar eenmaal afgestudeerd botste ik opnieuw tegen grenzen die voor mij als vrouw waren opgetrokken. Verboden deuren. Beperkingen. Ongelijkheid. En uiteindelijk bleef er voor mij maar één keuze over: vechten. Vechten tegen een regime dat vrouwen niet als volwaardige mensen wilde behandelen. In het begin voelde het alsof ik een kleine mug was die tegenover monsters stond. Maar we waren niet alleen. We waren met velen. En zelfs als ik jong en machteloos was, kon ik hen tenminste lastigvallen. Tot het regime mij in de gevangenis gooide omdat ik weigerde te aanvaarden dat ik minderwaardig zou zijn. Daarna volgde mijn lange vlucht uit Iran. Toen ik uiteindelijk in mijn nieuwe land aankwam, zag ik opnieuw een vrouw die haar dromen had achtergelaten. Haar diploma. Haar beroep. Haar witte jas. Maar ergens diep vanbinnen hoorde ik opnieuw dezelfde stem: Je kunt het. Het zal moeilijk zijn. Maar je moet het doen. Ik zette mij opnieuw in voor die witte jas. In 2003, amper drie jaar na mijn aankomst, had ik mijn diploma in mijn handen. Mijn droom was opnieuw werkelijkheid geworden. Daarna heb ik vijftien jaar als tandarts gewerkt. Tot vandaag heb ik mijn vier tandartspraktijken behouden. De witte jas is dus nooit echt uit mijn leven verdwenen. Maar na vijftien jaar als tandarts stond ik opnieuw voor een keuze. Ik besloot mijn ervaring, mijn stem en mijn energie in te zetten voor iets wat voor mij nog groter was geworden: de strijd voor vrijheid. Dankzij jullie vertrouwen kreeg ik inmiddels twee keer een mandaat om die strijd verder te voeren. Dat vertrouwen beschouw ik niet als een privilege, maar als een opdracht. Een plicht. Een verantwoordelijkheid. En toch draag ik af en toe opnieuw mijn witte jas. Vandaag wil ik mijn medische dienst verder combineren met mijn politieke mandaat en mij ook als tandarts inzetten voor ons leger. Omdat dit land mij een tweede leven gaf. De witte jas, de rode draad in mijn leven: van een zeventienjarig meisje met een droom in Teheran tot een vrouw die vandaag onze militairen wil dienen. #Vrijheid @Belgian_Army #Vrijheid #Dromen #Vrouwenrechten

De superrijken profiteren disproportioneel van collectieve diensten zonder maatschappelijke plicht, maar zijn vatbaar voor schaamte, wat een kans biedt om hen te stimuleren bij te dragen aan het algemeen belang door middel van openbare werken en infrastructuurprojecten. #superrijken #maatschappelijkeplicht #schaamte

COLUMN: HET POLITIEKE STOCKHOLMSYNDROOM Max von Kreyfelt De Nederlandse burger wordt al jaren gegijzeld en verdedigt inmiddels zijn bewakers. Dat is het politieke stockholmsyndroom: hoe harder de overheid knijpt, hoe dankbaarder een deel van de bevolking reageert wanneer zij even loslaat. De belasting gaat omhoog, maar gelukkig minder dan aangekondigd. De energierekening explodeert, maar er komt misschien compensatie. De woningmarkt stort vast, maar de minister belooft een loket. Iedere klap wordt gevolgd door een folder over hulp. De gijzelnemer heet daarom geen gijzelnemer, maar overheid. Het losgeld heet belasting. De bewaking heet veiligheid en het dagelijkse dreigement wordt gebracht door een deskundige die bij de publieke omroep uitlegt dat strengere maatregelen helaas onvermijdelijk zijn. Veel burgers knikken. De overheid zal het wel weten. Wanneer een ministerie miljarden verspilt, verdedigen zij de goede bedoelingen. Wanneer een uitvoeringsdienst mensen vermorzelt, wijzen zij op de ingewikkelde regelgeving. Wanneer documenten verdwijnen, herinneren zij eraan dat bestuurders ook maar mensen zijn. De burger toont meer begrip voor de macht dan de macht ooit voor de burger heeft getoond. Dat is geen vertrouwen meer. Het is emotionele afhankelijkheid. Men vreest dat zonder de vertrouwde partijen chaos uitbreekt, alsof die chaos niet juist onder hun toezicht is ontstaan. De huizen zijn onbetaalbaar, de zorg loopt vast, het onderwijs zakt weg en de overheid kan haar eigen ICT niet openen zonder drie consultants en een noodkrediet. Toch wordt iedere buitenstaander te riskant genoemd. De cipier heeft tenminste bestuurlijke ervaring. De media onderhouden deze merkwaardige verkering. Iedere avond verschijnt dezelfde kring van politici, oud-politici en beleidsvriendelijke duiders om te vertellen dat het systeem onder druk staat door de mensen die er kritiek op hebben. Nooit door degenen die het besturen. De brandweercommandant staat rokend naast het uitgebrande huis en waarschuwt voor burgers met lucifers. Wie zegt dat de overheid is gegijzeld door partijen, adviesclubs, lobbyisten en gesubsidieerde belangenorganisaties, krijgt te horen dat hij het vertrouwen in de instituties ondermijnt. Alsof vertrouwen een nationale plicht is en geen resultaat van behoorlijk gedrag. Het politieke stockholmsyndroom eindigt zodra de burger ophoudt dankbaar te zijn voor kruimels van zijn eigen brood. Zodra hij beseft dat publieke diensten geen gunsten zijn, ministers geen voogden en belastinggeld geen particulier bezit van de staat. De overheid hoeft niet te worden vernietigd. Zij moet worden bevrijd uit handen van degenen die haar gebruiken als banenmachine, pinautomaat en morele kansel. De eerste stap is eenvoudig: stop met medelijden hebben met de gijzelnemer. Hij heeft de sleutel. U betaalt alleen nog steeds voor de cel. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Politiek #Vertrouwen #Samenleving

Bij nabeschouwing #prinsjesdag wordt asielbeleid geduid als deal met gemeente: als jullie opvangen, zorgen wij voor minder instroom. Maar grip op instroom is geen beloning of chantagemiddel, @MinisterAenM. Het is je primaire taak&plicht, ongeacht opvang. Bewijs eerst dat je’t kan #asielbeleid #prinsjesdag #politiek

Gidi heeft gelijk. Je zou denken dat een minister van Buitenlandse Zaken op dit moment wel iets beters te doen heeft dan zich druk te maken over een belangrijke westerse bondgenoot als Israël. Er woedt oorlog tussen Iran en zijn tegenstanders, met alle gevolgen van dien voor energieprijzen en de wereldeconomie. Rusland voert een verwoestende oorlog tegen Oekraïne en doet aan hybride oorlogsvoering op EU- en NAVO-grondgebied. Onze bondgenootschappen staan onder druk en ondertussen maakt vleugellam Europa zich economisch steeds afhankelijker van China. Maar waar richt de Nederlandse regering de bestuurlijke energie op? Op dadels, wijn en andere producten uit Israëlische dorpen en steden in Judea en Samaria. Daarvoor moeten invoer-, aankoop- en verkoopverboden komen, met draconische strafrechtelijke consequenties voor overtreders. Alsof de grote geopolitieke bedreiging van onze tijd bestaat uit een Nederlander die een zio-druif koopt. Het wordt nog grotesker wanneer je die dadendrang vergelijkt met de manier waarop Nederland met andere landen omgaat. Marokko controleert de Westelijke Sahara, maar daarover hoeft niet voortdurend met economische sancties te worden gedreigd. China kan Oeigoeren op enorme schaal onderdrukken terwijl Chinese producten onze winkels overspoelen. Turkije bezet delen van Cyprus en Syrië, exporteert bakken islamitische invloed en blijft tegelijkertijd een gesprekspartner die Nederland en Europa met alle egards behandelen. Maar zodra het om Israël gaat, verandert ineens álles. Dan blijken territoriale geschillen niet langer ingewikkelde kwesties waar geschiedenis, verdragen, onderhandelingen en geopolitieke belangen een rol spelen. Dan is iedere nuance overbodig, wordt economische bestraffing opeens een morele plicht en vindt Den Haag zélfs tijd om zich bezig te houden met de herkomst van een potje tahin. Dat is precies waarom de vraag van Gidi Markuszower terecht is: waar komt die verbeten selectiviteit toch vandaan? Waarom wordt juist de Joodse staat langs een morele meetlat gelegd die Nederland bij vrijwel ieder ander land onmiddellijk begraaft? Wie beweert dat dit uitsluitend om internationaal recht of mensenrechten gaat, moet vervolgens wel uitleggen waarom hetzelfde fanatisme ontbreekt wanneer Marokko, China of Turkije ter sprake komen. Selectieve moraal is geen moraal. Wanneer regels, verontwaardiging en sanctiedrift vrijwel exclusief worden geactiveerd zodra Israël in beeld verschijnt, moet je uiteindelijk ook durven benoemen wat de overduidelijke oorzaak daarvan is. Het antwoord op de terechte vertwijfeling van Gidi Markuszower met betrekking tot de selectiviteit en hypocrisie van onze regering is eenvoudig samen te vatten: we leven in een diep antisemitisch land. Dat is helaas nooit anders geweest. Punt. #Israël #antisemitisme #geopolitiek

Victor Vlam over de terugkeer van Pieter Omtzigt: "Ik ben een oud NSC stemmer. Ik ben echt ernstig teleurgesteld door wat daar is gebeurd." "Ik vind wel dat hij de plicht heeft om zich te verantwoorden voor het echte complete en totale fiasco wat hij ervan heeft gemaakt van het landsbestuur." "Want een van de redenen, ik heb op Pieter Omtzigt gestemd destijds omdat ik zijn boek had gelezen en ik dacht echt bij mezelf: dit is iemand die een visie heeft, die er ook voor gaat zorgen dat het bestuur van het land beter gaat worden." "Dat was zijn punt. Goed overheidsbeleid. En in de tijd dat hij er heeft gezeten is het een drama geworden." #PieterOmtzigt #Politiek #Bestuur

Het boerenprotest is weer een waar feest voor de factcheckers. Eerst moesten we al corrigeren dat onze boeren ons voeden (dat is niet zo), nu zie je weer het frame dat de boeren zorgen voor de leefbaarheid van dorpen. Ook dit is grotendeels onzin. Ten eerste gaat het stikstofbeleid grotendeels om intensieve veeteelt. Dat is 9% van de boeren. En het beleid wil ook helemaal niet zeggen dat al die boeren verdwijnen. Komt bij dat dit hele proces (leegloop) grofweg in het laatste kwart van de negentiende eeuw al begon. De huidige leegloop is er sinds de jaren '90 en vroege jaren 2000 en treft vooral de randen van ons land. Jongeren trekken al zeker dertig jaar weg uit regio's zoals Noordoost-Groningen, Zeeuws-Vlaanderen en de Achterhoek naar de (universiteits)steden voor studie en werk. Dat winkels, scholen, buslijnen en dergelijke al heel erg lang grotendeels uit de dorpen zijn verdwenen heeft niets te maken met boerenbeleid, maar alles met schaalvergroting en kapitalisme. Met het simpele gegeven dat bedrijven drijven op winst en je die winst niet uit een dorp kan halen. Zoals boeren ook weten dat ze meer winst kunnen behalen als ze hun producten verkopen in het buitenland en niet in het eigen dorp. Nederland wil al heel lang rechtsaf, dit zijn (grotendeels) de gevolgen van rechtsaf. Acties hebben gevolgen. Het lijkt er steeds meer op dat akelig veel mensen wel de voordelen van het kapitalisme willen hebben (en die zijn er volop), maar niet de nadelen. En zo werkt het niet. Anyway, ik zal eind deze week mijn gedachten over de boerenproblemen in een verhaal publiceren. Met de conclusie dat het beslist geen einde oefening is voor de boeren, maar wel voor de intensieve veeteelt. En de stelling dat de problemen deels door de overheid zijn veroorzaakt (door massaproductie en wereldhandel te stimuleren) en er dus ook een plicht rust om de boeren ruimhartig te helpen in de noodzakelijke transitie naar anders boeren. Genuanceerder kan ik het niet maken. #Boerenprotest #Kapitalisme #Stikstofbeleid

Een ochtendcolumn Gisteren ging het hier over ambtenaren die zich bij Extinction Rebellion hebben aangesloten en zich op hun ambtseed beroepen. Een ambtenaar dient het algemeen belang. De vraag bleef liggen wie bepaalt wat dat algemeen belang eigenlijk is. Extinction Rebellion heeft daarop een helder antwoord. In de Verklaring van de Rebellie stelt de beweging dat de overheid niet langer in het algemeen belang handelt en daarmee het sociaal contract heeft geschonden. Daaruit volgt volgens XR het recht en de plicht tot verzet. Wetten overtreden en het dagelijks leven ontregelen horen daarbij. Daar gebeurt iets merkwaardigs. XR bepaalt zelf wat het algemeen belang is, stelt vervolgens vast dat de overheid daarin tekortschiet en ontleent aan die eigen vaststelling een rechtvaardiging voor burgerlijke ongehoorzaamheid. Het probleem zit in die constructie. Een actiegroep verklaart de eigen opvatting tot algemeen belang en gebruikt datzelfde algemeen belang vervolgens als legitimatie voor het eigen handelen. Degene die de claim doet, beoordeelt daarmee ook de claim. Het algemeen belang werkt in een democratie anders. Geen enkele maatschappelijke groepering beschikt daarover. Het ontstaat uit de afweging van uiteenlopende belangen en opvattingen binnen de democratische rechtsorde. Een actiegroep mag proberen die afweging te beïnvloeden, zoals iedere burger, ondernemer, vakbond of belangenorganisatie dat mag. De eigen opvatting tot algemeen belang verklaren geeft die opvatting geen bijzondere status. Toch duikt precies die claim op in de vergelijking met boerenprotesten. XR zou voor het algemeen belang strijden, boeren voor het eigen bedrijf en inkomen. Daarmee wordt een onderscheid gemaakt dat alleen bestaat wanneer de claim van XR op het algemeen belang vooraf wordt aanvaard. Een boer mag voor de eigen boterham demonstreren. Een werknemer mag staken voor meer loon. Een ondernemer mag voor het eigen bedrijf opkomen. Geen van hen hoeft aan te tonen dat het eigen belang samenvalt met het algemeen belang. Het recht om voor een belang op te komen hoort bij een democratie. Het algemeen belang geeft geen extra demonstratierecht en geen extra ruimte om regels te overtreden. Een snelwegblokkade krijgt geen andere juridische betekenis doordat een activist het doel van de actie tot algemeen belang verklaart. Dezelfde regels gelden voor iedereen. Iedere actiegroep kan immers dezelfde redenering gebruiken. Een boerenorganisatie kan voedselzekerheid tot algemeen belang verklaren. Een beweging tegen immigratie kan woningnood en sociale samenhang aanwijzen. Een actiegroep tegen abortus kan de bescherming van ongeboren leven algemeen belang noemen. Vervolgens kan iedere beweging vaststellen dat de overheid daarin tekortschiet en daaruit een recht op burgerlijke ongehoorzaamheid afleiden. De overtuiging verandert, de redenering blijft intact. Iedereen mag beweren voor het algemeen belang op te komen. Niemand kan aan die eigen bewering bijzondere rechten ontlenen. De rechtsstaat bestaat om precies dat te voorkomen. #ExtinctionRebellion #AlgemeenBelang #Democratie

Beste media @HLN_BE , @vrtnws , @Nieuwsblad_be , @demorgen , @VTMNIEUWS Als je iemand jarenlang als een held hebt neergezet, is het wellicht niet makkelijk om nu onder ogen te zien dat diezelfde man eerder een platte, egocentrische en extreem op aandacht kickende platte bedrieger blijkt te zijn. • Een man die maatregelen zoals de 1,5-meterregel gewoon uit zijn duim zoog -zoals nu uit zijn eigen nota’s daarover blijkt. • Een man die er zichtbaar van genoot hoe de hele wereld zijn op nul wetenschap gebaseerde ‘fratsen’ als “wetenschap” overnam. Een regel die o.m. ouderen isoleerde, mensen van elkaar weghield en compleet onnodig voor ontzettend veel extra menselijk leed zorgde tijdens de grootste na oorlogse globale crisis die we hebben meegemaakt. Wie er toen vragen bij durfde te stellen, werd steevast weggezet als antivaxxer enz. Maar beste media, het is nu tijd om niet alleen je beeld van Fauci bij te stellen. Nu moet je ook durven kijken naar je eigen berichtgeving over de man die je jarenlang als held wegzette (en dat blijft doen, ondanks overweldigend bewijs vh tegendeel). Maar juist dát zou u vandaag sieren, beste media. En u misschien zelfs helpen om de complete afbrokkeling van het vertrouwen in uw ‘instituut’ een beetje af te remmen. —> Geef dus om te beginnen gewoon al toe dat je fout zat, dat je (veel) te weinig kritisch bent geweest. ➡️ Maar vooral: doe nu eindelijk je werk en lees die documenten. —> Lees Fauci’s eigen nota’s en dag-boeken en leg ze naast wat jarenlang als ‘vaststaande waarheid’ werd gebracht. —> Stel de vragen die daaruit voortkomen en schrijf daarover, ipv domweg en alleen de kaart van ‘politieke afrekening’ te blijven trekken. Want net dat is de bestaansreden van journalistiek: het publiek die informatie geven waar het recht op heeft. Het is de hoogste tijd en uw absolute plicht om die documenten te lezen, te onderzoeken en over de inhoud ervan te schrijven. Maar de grote vraag is en blijft: waarom doet u dat niet? #journalistiek #media #informatie

Dokter Fauci. De man die een van dé hoofdrolspelers was in de grootste naoorlogse crisis. De man die rechtstreeks en onrechtstreeks mee vorm gaf aan een beleid dat wereldwijd werd overgenomen en waarvan de wetenschappelijke onderbouwing vandaag nog altijd fel wordt bediscussieerd. De man die jarenlang verklaarde niets te verbergen te hebben en meermaals zei “uit te kijken” naar het moment waarop hij zich eindelijk zou kunnen verdedigen tegen wat hij “valse beschuldigingen” noemde. De man die, bovenop die zelfverklaarde onschuld, op het laatste moment een ongeziene preventieve gratie van president Biden kreeg. De man die vandaag vergezeld wordt van zes advocaten om dan de hele dag hetzelfde niets zeggende antwoord te geven. De man die, zo blijkt uit zijn eigen notities en dagboekfragmenten, vooral bezig was met zijn publieke imago. De man die erop kikte dat hij “de meest herkende wetenschapper” in Amerika -“en misschien zelfs in de wereld”- was. De man die tijdens de coronaperiode een aanzienlijk persoonlijk vermogen heeft opgebouwd en recent nog één miljoen dollar ontving voor een fotoshoot en interview in InStyle. De man die zegt niets te verbergen te hebben, maar nu dus weigert om de minste inhoudelijke verantwoording af te leggen. De man die op één dag van zijn getuigenis 111 keer een beroep deed op het Fifth Amendment… Die man is, meer dan wie ook, verantwoording verschuldigd aan de wereldbevolking. Niet omdat hij per definitie schuldig zou zijn, maar omdat hij jarenlang een ongeziene invloed heeft uitgeoefend op het leven van miljarden mensen. Dan mag minstens verwacht worden dat hij de vragen die hem worden gesteld ook beantwoordt. Het is juist omdat hij die ongeziene preventieve gratie kreeg, dat hij zich volgens de wet niet mag verschuilen achter het Vijfde Amendement. Dat weten hij én zijn zes advocaten maar al te goed. Hem dan verdedigen met het zwakst denkbare argument -dat dit allemaal slechts een politieke afrekening zou zijn- is bijzonder zwak en kortzichtig. Wie elk inhoudelijk debat vervangt door dat ene argument, wekt zelf de indruk dat hij niet zozeer de waarheid wil achterhalen, maar vooral wil vermijden dat de feiten worden onderzocht en naar boven komen. Fauci, hij die jarenlang beweerde niets te verbergen te hebben, hij die zoveel macht heeft uitgeoefend en zoveel invloed heeft gehad op het leven van miljarden mensen, heeft niet alleen alle reden, maar ook de plicht om de vragen die hem worden gesteld eerlijk te beantwoorden. En als hij idd “niets te verbergen heeft”, zal dat dan snel duidelijk worden. #Fauci #COVID19 #Verantwoording

De abortuswetgeving in Nederland gaat volledig uit van de rechten van vrouwen, niet van hun verantwoordelijkheden. Dan krijg je dit soort uitwassen. Levensvatbare kinderen die geen rechten hebben. In een gezonde samenleving is er meer balans tussen rechten en plichten. #Abortus #RechtenVanVrouwen #Verantwoordelijkheid

Vlog van Mark: "Als onrecht wet wordt is verzet een plicht!" Delen wordt op prijs gesteld. https://t.co/rftcmjf4aM #verzet #onrecht #vlog

Dit is de hel die politici van ons land gemaakt hebben. In de Grondwet is veiligheid primair verankerd als een plicht van de overheid om de uit- en inwendige veiligheid te handhaven (Artikel 103 en 106 Ze hebben er schijt aan in Den Haag https://t.co/MauxW052Si #Politiek #Veiligheid #Grondwet

Voor iedereen die onder die tweet van Lidewij de Vos loopt te mekkeren over de spreidingswet: 1) De spreidingswet heeft alleen maar zin als er ook actief iets tegen de instroom wordt gedaan. Dat werd ook beloofd. Door het vorige kabinet én door het huidige kabinet Jetten. En het beloofde effect van het EU asiel- en migratiepact is nog lang niet aan de orde, dus waarom zouden gemeentes en politici dan vóór die tijd de spreidingswet moeten naleven? Dat is dweilen met de kraan open, en daar zijn mensen klaar mee. Beloftes en plichten zijn wederzijds, en niet éénrichtingsverkeer. 2) 'Steekincidenten' en ander strafbaar gedrag door 'crapuul' (ben opgegroeid in België, ga de betekenis maar googelen) vermindert niet door de spreidingswet. Dan krijg je alleen maar gespreide criminaliteit. Dus meer ellende op meer plekken. Kortom: stop met dit kulargument. #Asielbeleid #Spreidingswet #Asielbeleid #Migratie #Politiek

Maurice, man met een ruggengraat . Maurice de Hond nam op 8 juli 2026 met een vlijmscherp fileermes plaats voor de parlementaire enquêtecommissie Corona, en dat hebben ze in Hilversum geweten. Terwijl de commissieleden zich hadden voorbereid op een verhaal over aerosolen en ventilatieroosters, kregen ze een genadeloze masterclass media les voorgeschoteld die de gevestigde journalistiek live op televisie tot op het bot afbrandde. Maurice zat er duidelijk niet om vrienden te maken, maar om zijn gelijk te halen dat hij al sinds 2020 via zijn eigen kanaal verkondigt. Met geweldig gekozen woorden legde hij perfect uit hoe de media als een schoothondje achter de overheid aan liepen en verzaakten te doen waarvoor ze heel lang geleden waren opgericht. Hij legde haarfijn uit hoe de mainstreammedia destijds functioneerden. Volgens De Hond gedroeg de gevestigde journalistiek zich niet kritisch, maar als slaven van de overheid. Kritische denkers werden simpelweg gecanceld of weggezet als 'wappies', terwijl de talkshowtafels werden gereserveerd voor de vaste virologen. Het absolute hoogtepunt was het moment waarop De Hond de traditionele kranten en omroepen de maat nam. In plaats van de traditionele media adviseerde hij de commissie onomwonden om voortaan te kijken naar alternatieve kanalen zoals Café Weltschmerz, Blckbx en De Nieuwe Wereld. Dáár werd pas echt onafhankelijke journalistiek bedreven, zo doceerde hij. De mainstreammedia hadden hun journalistieke plicht schandelijk verzaakt door kritische geluiden over het coronabeleid volledig te negeren: Hilversum slikte de "grote druppels"-theorie als zoete koek en weigerde naar zijn aerosolen te kijken. Experts die buiten de officiële OMT-lijntjes kleurden, kregen een permanent verbod om naar de tv-studio's te komen. Eerlijke data moesten wijken voor angstaanjagende IC-cijfers die beter scoorden in de statistieken. De media fungeerden volgens hem als het pr-bureau van de overheid in plaats van de controleur van de macht. Zelfs toen de commissievoorzitter hem vriendelijk doch dringend vroeg om zijn felle kritiek minder op de persoon te richten, ging Maurice onverstoorbaar door. Het was prachtig om naar te kijken: de man van de peilingen die de media de maat nam, precies in het hol van de "democratische" leeuw. Kippenvel. Gerard Krispijn#mauricedehond PS copyright holder foto DWDD #journalistiek #media #corona