Search

We will make sure that people can see it. Because people need to understand that there are serious consequences for this kind of thing. On Thursday, U.S. Secretary of Defense Pete Hegseth announced that the planned execution of former soldier Nidal Hasan will be broadcast live on the internet. #doodstraf #publiekeexecutie #Trump (translated)

To think about: In April 1946, Nazi leader Hermann Göring explained in his cell in Nuremberg exactly how political power really works. He said that ordinary people never demand war or crisis, but you can always get them on board. The recipe is simple: tell them they are in danger, and accuse the critics of endangering the community. That eighty-year-old formula is today the exact blueprint behind the permanent state of crisis in which we are kept. We see this in the conflict between Europe and Russia over Ukraine, where fear is used to push through billions in weapons without real democratic debate. But it doesn’t stop at geopolitics. We saw the same recipe with COVID-19, and now with climate change and the energy transition. It penetrates into our immediate living environment, such as the Environmental Vision Fryslân or the planned closures of the Wadden nature. While island residents are excluded, the elite discusses coercive 'system changes' at the Springtij Forum on Terschelling. The control over the narrative has now gone frighteningly far. Unheard Netherlands (ON!) is being ousted from the public broadcasting system, and through new legislation, there is an open search for ways to ban right-wing opposition parties. This is exactly where history painfully begins to rhyme with the 1930s, when critical media and parties were gradually silenced under the guise of 'public order' or 'safety'. The lines of this coordinated policy go directly to international networks and think tanks such as NATO, the World Economic Forum (WEF), and the UN with their coercive SDGs. Through programs like the Young Global Leaders, politicians worldwide are being trained to roll out exactly the same crisis narratives in their own countries. Our local democracy seems to have become an execution office for a predetermined global agenda. The great eye-opener that Göring left us is that this mechanism works in every system. Once a population is made afraid enough of an invisible enemy (whether it is a virus, an aggressor, nitrogen, or CO₂), it willingly surrenders its freedom, its diverse media, and its common sense. Fear is the ultimate weapon to steer the masses. This pattern only stops when we cease to blindly follow that automatic pilot of fear. Will you let history repeat itself, or will you say no? #politiek #geschiedenis #angst (translated)

I just saw the debate between @MPHoogeveen and @Stas_Financien about the difference in taxation between directly held bitcoin, in a wallet or on an exchange (capital gains tax), and bitcoin through an investment product at a bank or broker (wealth tax). @Stas_Financien states that crypto cannot be included in the amendment, because the existing exception for start-ups and scale-ups can only be extended to other securities. But is that really true?! An amendment is a legislative proposal with which you can modify and/or supplement another legislative proposal. The fact that there is currently no exception for crypto (and precious metals) does not automatically mean that you cannot add one. If speed is the reason to accept that difference, then concretely justify why direct crypto/precious metals cannot be included in time. My question would be: What concrete legal provision makes it impossible for crypto/precious metals to be included in the same amendment? Saying "that exception was not included yet" is not sufficient. It didn't exist for start-ups either, but was also added. Think of an addition for regulated institutions, exchanges, or brokers that have a license or AFM permit. #Crypto #Belasting #Wetgeving (translated)

‘met een privévliegtuig onder medische begeleiding gerepatrieerd en bij aankomst rechtstreeks naar het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC) gebracht en in strikte isolatie opgenomen’De patiënt wordt donderdag ‘met een privévliegtuig onder medische begeleiding gerepatrieerd en bij aankomst rechtstreeks naar het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC) gebracht en in strikte isolatie opgenomen’, schrijft minister Sophie Hermans (Volksgezondheid) in een brief aan de Tweede Kamer. #Ebola #LUMC #Gezondheidszorg

Letschert in a tight spot! The Jewish and Israeli students in Maastricht are stating it clearly. They are no longer carried away by the dialogue merry-go-round of the D66 Minister of Education, after spending years in her merry-go-round when she led the university. Result: an antisemitic climate and the import of hate rallies. Letschert's reward: the plush of The Hague. Read the letter below. Support these brave students who let their voice, and only their voice, be heard. Who do not bow to the established order and do not allow themselves to be exploited and misled by them. Bravo! To the Ministry of Education, Culture and Science, IJAR Maastricht has learned that Minister of Education Rianne Letschert intends to organize a meeting about Jewish students, following the recent developments at Maastricht University. As the representative organization of Jewish and Israeli students at Maastricht University, we have received no formal invitation from the minister or her ministry. Nor have we been informed about the purpose, the mandate, the intended participants, or the measures that may be considered. If the subject concerns the position and experiences of Jewish and Israeli students at Maastricht University, consultations should begin with the organization that represents these students and within the university environment where the relevant events take place. During Ms. Letschert's previous term at Maastricht University, Jewish and Israeli students and their representatives spoke with her and other members of the university administration on numerous occasions. They repeatedly expressed concerns about safety, intimidation, the campus climate, institutional decisions, and the implications of those decisions for Jewish and Israeli students. From those discussions, it appeared that consultations were taking place, but in our experience, they did not lead to measures that corresponded to the issues raised. Clear lines of accountability were also not established for what followed. This history means that the mere fact that there is again a meeting cannot be considered an achievement in itself. Other Jewish organizations and individuals elsewhere in the Netherlands may have legitimate perspectives on broader issues concerning Jewish life, antisemitism, or national policy. However, they do not represent the Jewish and Israeli students at Maastricht University and cannot replace the representative organization of the students whose campus, lecture halls, and daily living environment are directly at stake. A meeting held elsewhere, with discussion partners who do not represent these students, can be viewed as discussions with Jewish organizations, but cannot reasonably be presented as a consultation with the representative organization of Jewish and Israeli students studying at Maastricht University. For that reason, we believe that if the minister wishes to address what is happening at Maastricht University, she should come to Maastricht and engage directly in conversation with the representative organization of Jewish and Israeli students here. The location is important, as responsibility must be aligned with where the issue occurs and not be disconnected from it: the issues being discussed involve this university, the decisions being made here, and the students who experience the consequences of those decisions. Thus, consultations regarding Maastricht should take place in Maastricht and begin with those who are institutionally responsible for representing the involved students. Before such a meeting takes place, we also demand clarity about what the minister aims to achieve with it. We expect to know what questions are being investigated, what decisions or measures remain open, what responsibility the ministry will take on itself, what responsibility it expects from Maastricht University, what concrete follow-up steps are foreseen, and how the outcomes of the meeting will be recorded and communicated. Without that information, participation threatens to serve mainly as proof that consultations have taken place, rather than as a means by which those consultations can actually have an impact. Our concern, therefore, is not about whether there will be a meeting, but about the relationship between consultation and responsibility. We have previously participated in discussions, we have laid out the problems before, and our presence has previously shown that a dialogue existed. What too often has remained unclear, however, is who was responsible for acting on what was raised during those discussions and what actually changed as a result of those discussions. A representative consultation should not end once the participants leave the room, but should record who is responsible for the issues raised, what actions follow from that, and how those actions will be assessed. We remain willing to engage seriously with the minister in Maastricht. However, that consultation must take place with the representative organization of the Jewish and Israeli students whose situation is at stake, with a clear purpose, with well-defined responsibilities, and with an explicit connection between listening and acting. Anything less than that threatens only to reproduce the form of consultation, while the substance — and the responsibility for it — remains unresolved. Signed, The Board of IJAR Maastricht *link to the original letter in the tweet below #antisemitisme #onderwijs #studentenrechten (translated)

More than ever, I have the feeling that a huge gap has arisen between the reality as it is presented to us daily and what you hear when you talk directly to people. That the media - and by extension its celebrities - try to convince us that "the majority of the population" agrees with a certain narrative. That the population collectively believes in climate madness. That toy drones pose a real threat to Europe. That everyone is for more weapons, more escalation, and an expansion of the war. And so on. But… when you talk to people themselves… on the street, in a café, at work, among friends. Just, outside the media and social media bubble, I find something completely different. Of the people I speak to, the vast majority does not agree with that madness at all. On the contrary. And then I begin to wonder: Is this really "public opinion"? Or are we mainly hearing what public opinion is supposed to be? Or do people no longer dare to speak out of fear, thinking that their opinion is that of a small minority? #PubliekeOpinie #Media #Klimaatdebat (translated)

Nul dagen ondernomen, wel de ondernemers willen belasten. Maak kennis met de fractievoorzitter van Vooruit. Oskar Seuntjens stapte in juni 2024 rechtstreeks van de universiteit het parlement in en werd op zijn 26ste de jongste fractievoorzitter die de Kamer ooit zag. Indrukwekkend parcours, alleen zit er geen dag ondernemen in. Nooit een loonbrief van personeel betaald, nooit een klant overtuigd, nooit ondernemersrisico gedragen. En uitgerekend hij stelt voor om de mensen die dat wél deden, extra te belasten. Zijn miljonairsbijdrage moet 1 miljard opbrengen, terwijl het begrotingsgat 10 miljard bedraagt. Toen Knack er experts naar liet kijken, oordeelden die letterlijk "dit helpt niemand vooruit". En Frankrijk schafte zijn vermogensbelasting af omdat er meer kapitaal vertrok dan de taks opbracht. Zijn favoriete argument: Elon Musk, die leent tegen zijn aandelen en zo belastingen "vermijdt". Kan iemand hem vertellen dat zo'n lening gewoon miljarden schuld is, terug te betalen mét rente? En dat het onderpand Tesla heet, een aandeel dat de voorbije vijf jaar meermaals halveerde? En kan iemand hem vragen wat de rijkste man op aarde in godsnaam te maken heeft met een taks op elke Belg die ooit een miljoen bijeen werkte?! Het beste tegenvoorbeeld ligt trouwens in eigen land. De oprichter van Odoo is op papier miljardair, terwijl zijn bedrijf vorig jaar verlies maakte. Dat vermogen bestaat niet in cash. Dwing hem via een vermogenstaks om jaarlijks af te rekenen, en hij moet aandelen verkopen of schulden aangaan. Zo rem je exact het bedrijf af dat hier duizenden jobs kan creëren. Het echte probleem heeft niets met zijn leeftijd of zijn partij te maken. Het probleem is dat hij regels wil schrijven voor een spel dat hij nooit speelde, met cijfers die niet kloppen en voorbeelden die zijn eigen punt onderuithalen. Misschien is zijn beste eerste bijdrage aan onze economie geen nieuwe taks, maar een eerste eigen zaak. #ondernemen #belasting #politiek

De denkfout is dat kerst en iftar als hetzelfde worden behandeld. Kerst behoort tot de collectieve cultuur en wordt door miljoenen Nederlanders volstrekt seculier gevierd. Hun kerstlunch vereist geen gebed of Bijbellezing. Een iftar ontleent haar betekenis daarentegen rechtstreeks aan de islam en aan islamitische rituelen rond de ramadan. Het is geen gewone maaltijd. #Kerst #Iftar #Cultuur

➡️ Dit jaar is 380 miljoen euro gereserveerd voor het uitbetalen van #dwangsommen aan #asielzoekers. De IND laat weten dit jaar al zo'n 112 miljoen te hebben uitgekeerd. ➡️ De Eerste Kamer zou zich afgelopen dinsdag buigen over een wetsvoorstel dat de afschaffing van de dwangsommen regelt. De behandeling is echter verplaatst naar 13 oktober. De Tweede Kamer was eerder al akkoord. ➡️ Het afschaffen van de asieldwangsommen was ook al opgenomen in de #Asielnoodmaatregelenwet, maar die sneuvelde afgelopen april in de Eerste Kamer door tegenstemmen van o.a. PVV en coalitiepartijen D66 en CDA. ➡️ Hoewel in andere EU-landen ook via de rechter kan worden geklaagd over te trage procedures, kent geen enkel ander EU-land een vergelijkbaar automatisme of een vergelijkbare schaal waarin deze specifieke dwangsommen rechtstreeks als geldbedrag aan de asielzoeker worden uitbetaald. Hoe lang gaat deze waanzin nog door? https://t.co/pDXrZNjU1F #asielzoekers #dwangsommen #Nederland

Pleeghuizen en pleeggezinnen worden niet (rechtstreeks) door de inspectie gecontroleerd. Nog zorgelijker is het feit dat Nederlandse jongeren kunnen worden ondergebracht in buitenlandse pleeggezinnen waar geen enkel toezicht is en ze soms mishandeld worden. Bekijk ons betoog.👇 https://t.co/YFPokrnadi #pleegzorg #jeugdzorg #veiligheid

Morgen gaat de Chinese president in de VS op staatsbezoek. Goed dat Trump en Xi met elkaar praten. Maar wat de twee grootste economieën ter wereld afspreken, heeft ook rechtstreeks gevolgen voor ons in Europa. Of het nu gaat over geopolitiek, kritieke materialen, AI, microchips, #China #VS #geopolitiek #CN #US #EU

De Koran werd gezongen tijdens de opening van het academiejaar aan de Katholieke Universiteit Leuven, een universiteit met eeuwenoude wortels in de katholieke traditie. Men noemt dit inclusiviteit. Ik noem het culturele zelfverloochening. De Koran is voor moslims het woord van Allah. En in diezelfde Koran staan verzen die geweld tegen ongelovigen voorschrijven of legitimeren. Dat alleen al maakt het ronduit problematisch om zulke teksten als intellectuele of culturele opening van een academische plechtigheid te gebruiken, alsof het om een universeel symbool van tolerantie zou gaan. Een universiteit hoort religieuze teksten niet kritiekloos als symbool van inclusiviteit te presenteren wanneer delen ervan rechtstreeks botsen met de principes van individuele vrijheid, gelijkheid en mensenrechten. En nee, de Katholieke Universiteit Leuven hoeft niet ‘neutraal’ te zijn. Het is een katholieke universiteit. Ze mag katholiek zijn. Ze mag haar christelijke identiteit uitdragen. Daar is niets mis mee. Wat wél beschamend is, is dat een universiteit met zo’n eeuwenoude christelijke geschiedenis haar eigen identiteit steeds verder lijkt te relativeren en vervolgens de Koran als teken van inclusiviteit naar voren schuift. Europa heeft een christelijke culturele erfenis. Die hoeven we niet weg te verstoppen om inclusief te zijn. Tolerantie betekent niet dat je alles kritiekloos moet aanvaarden. Inclusiviteit betekent niet dat je je eigen identiteit moet uitwissen. En respect voor andere religies betekent niet dat je moet zwijgen over ideeën die fundamenteel botsen met onze waarden. Wie voortdurend zijn eigen cultuur relativeert, creëert ruimte voor anderen om haar te veranderen. Dit is geen vooruitgang. Dit is culturele zelfverloochening. @KU_Leuven #Inclusiviteit #Cultuur #Onderwijs

Ik krijg op sociale media op weinig dingen meer commentaar dan het onbeleefd gedrag van ministers tijdens debatten. Ostentatief lachen, keuvelen, niet opletten, op de gsm zitten, niet aankijken. Zelfs wanneer hen gevraagd wordt toch even op te letten. In dit geval Annick De Ridder tijdens een debat over subsidies luchthaven (dit was helemaal aan het begin van mijn tussenkomst). Maar het is zeker niet de enige. Soort van rare "kijk eens hoe weinig ik om je mening geef"-attitude. Dat is gewoon onbeleefd. Komt dan van diezelfde ministers die sociale media en gsm's bij jongeren op alle mogelijke manieren willen verbieden omdat het "onbeschoft en verslavend is". Sjah. Ben daar trouwens echt niet heel katholiek in. Dat een minister er dikwijls gsm of laptop bij neemt, is zeker ok. Om iets te checken bijvoorbeeld. Of wanneer het een lang debat is en alles al een paar gezegd is, desnoods zelfs wat andere dingen doet. Niets mis mee. Doe ik ook. Maar als een parlementslid of minister mij rechtstreeks aanspreekt, let ik even tenminste op. Dat is echt basisbeleefdheid. Ministers doen nu dikwijls ostentatief het omgekeerde. Wat ze niet beseffen, is dat mensen die kijken dat dedain voelen. #Politiek #Debat #Onbeleefdheid

Oops . . . 🤔 Heeft de overtuiging van de Marokkaanse moslimburgemeester @Marcouch misschien tóch iets te maken met deze opmerkelijke gang van zaken rond de gronddeal voor een moskee? Ondanks interesse van twee bedrijven wilde de gemeente per se een bepaalde ontwikkeling — een moskee — op een bepaalde plek. En daarvoor werd rechtstreeks zaken gedaan met één specifieke partij: de stichting achter de moskee. ❗️ Toeval? Of is hier sprake van een voorkeursbehandeling? 🧐 https://t.co/E3UYsrkrGC #Moskee #Gemeente #Voorkeursbehandeling

In de documentaire Mijn woord tegen het mijne worden drie personen geïnterviewd die stemmen horen die er niet echt zijn, wat hen helpt te begrijpen dat zij niet alleen zijn in hun ervaringen, en het biedt inzicht in de behandelmethode van psychiater Dirk Corstens die de stemmen rechtstreeks aanspreekt. #StemmenHoren #PsychischeGezondheid #Documentaire

9/11 en Joe, de taxichauffeur uit Queens. Ik kan mij de eerste keer dat ik New York bezocht nog goed herinneren. Ik had een rechtstreekse vlucht geboekt vanaf Schiphol naar New York met de inmiddels legendarische Boeing 747 waar de KLM toendertijd nog mee vloog. Bij dit soort lange vluchten maakte ik er altijd een gewoonte van om een vlucht in de avond te boeken, bij voorkeur business-class, zodat ik kort na het opstijgen kon proberen om de slaap te vatten, uiteraard met de insteek dat ik dan uitgerust in New York zou arriveren. Helaas had ik maar drie dagen om de stad te verkennen omdat ik later die week in San Francisco moest zijn voor een conferentie over de laatste ontwikkelingen in de computerindustrie. Pakweg acht uur na wheels-up in Amsterdam landden wij op JFK Airport en nog geen half uur later zat ik, samen met m’n bagage, in een taxi onderweg naar downtown New York. De taxichauffeur, hij had zich voorgesteld als Joe, kwam uit Queens, zijn onmiskenbare accent liet daar geen enkele twijfel over bestaan. Joe was een sympathieke dertiger die duidelijk positief en vol in het leven stond, dat bleek overduidelijk uit zijn houding en manier van praten. Nadat hij begreep dat ik uit Nederland kwam vroeg hij mij vervolgens de oren van het hoofd over het Nederlandse drugsbeleid, de coffeeshops in Amsterdam en uiteraard, hoe kon het ook anders, de wereldberoemde Rosse Buurt. Terwijl we het hadden over de schaars, en uitdagend, geklede dames achter glas op de Oudezijds gaf hij mij zijn visitekaartje en deed hij z’n zonnebril half naar beneden terwijl hij, over de rand van z’n bril, mij een vette knipoog gaf en op het hart drukte dat ik hem kon bellen als ik behoefte had aan wat ‘gezelschap’. Hij voegde eraan toe dat ik hem daarnaast ook dag en nacht kon bellen op datzelfde nummer als ik ergens naartoe wilde in New York. Ik bedankte hem vriendelijk en glimlachte terwijl ik hem op het hart drukte dat ik geen behoefte had aan het gezelschap waar hij op doelde. Terwijl we Manhattan binnen reden, en de wolkenkrabbers aan weerszijden voorbij schoten, was Joe inmiddels al halverwege z’n levensverhaal. Van zijn aanmelding bij het Amerikaanse leger op zijn 19e, zijn eerste huwelijk, tot aan de dagelijkse beslommeringen van een taxichauffeur in New York. Terwijl Joe honderduit vertelde en ik af en toe vragen stelde werd mijn blik gevangen door de Twin Towers in de verte, een niet te missen aanblik van twee gigantische kolossen die overal bovenuit staken. Ik kan me nog goed herinneren dat de ingeving die ik toen kreeg mij altijd is bijgebleven. De Twin Towers gaven mij het gevoel van twee imposante bewakers, bewakers die dag en nacht de wacht hielden over de inwoners van New York, onverzettelijk en altijd waakzaam. De taxi stopte bij het Marriot-hotel op Times Square waar ik een kamer had geboekt. Terwijl ik uitstapte en Joe mijn bagage uit de achterbak haalde, liet ik alles even op mij inwerken, dit was tenslotte het kloppende hart van New York. Nadat ik mijn bagage van Joe had aangepakt en hem $20 fooi had gegeven liep hij terug naar zijn taxi waarbij hij met z’n hand het ‘bel-mij’ gebaar maakte terwijl hij breeduit lachte. Ik stak eveneens breeduit lachend en enthousiast m’n duim op terwijl ik de lobby van het hotel in liep, er vanuit gaande dat ik Joe nooit meer zou spreken. De reden dat ik gekozen had voor het Marriot-hotel was uiteraard vanwege de ligging en het magnifieke uitzicht over New York. Dit uitzicht viel absoluut niet tegen nadat ik op de één na bovenste etage was aangekomen en de gordijnen van m’n hotelkamer open had gedaan. Integendeel, het was alles waar ik op gehoopt had, wat een prachtige stad en wat een uitzicht. Het was een jaar later dat die imposante Twin Towers, die decennialang zo bepalend zijn geweest voor de skyline van New York, letterlijk geveld werden door een niet aflatende haat tegen het Westen, op islamitische leest geschoeid terrorisme, een Jihad tegen Amerika en het Amerikaanse volk. Vaak heb ik mij toen afgevraagd hoe het Joe de taxichauffeur is vergaan op 11-september 2001, en of hij getuige is geweest van deze tragedie terwijl deze zich letterlijk voor zijn ogen afspeelde? Ik had zijn visitekaartje bewaard en al eens een poging gewaagd om een email te sturen naar het adres wat erop stond, maar dat adres bestond helaas niet meer. Pas een jaar later, wederom rond 11-september, heb ik toch de moed bij elkaar geraapt en z’n nummer gedraaid. Ik ging ervan uit dat dit nummer waarschijnlijk ook niet meer in gebruik zou zijn en mocht dat wel het geval zijn dan was mijn inschatting dat de kans dat hij zich onze ontmoeting zou herinneren wel heel erg klein zou zijn. Toen de telefoon overging en een stem met een overduidelijk accent uit Queens opnam, een stem die ik overigens meteen herkende, vroeg ik direct op de man af of hij zich die Nederlander nog herinnerde van een taxi rit naar het Marriot-hotel van een aantal jaar geleden? Het duurde een paar seconden voordat hij enthousiast reageerde met ‘Of course I remember you, the Red-Light District guy from the Netherlands’, wat mij gelijk breeduit deed glimlachen. Zo begon een geanimeerd gesprek dat veel langer duurde dan de taxirit van JFK Airport naar het hotel van een aantal jaar geleden. Een geanimeerd gesprek waarin Joe al vrij snel met een regelmatig van emotie brekende stem vertelde over wat hij allemaal had meegemaakt op die dinsdag in september, toen ruim twee jaar geleden. Joe was letterlijk en figuurlijk getuige geweest van zowel het allerbeste als het allerslechtste waar de mensheid toe in staat is. Hij vertelde over hoe hij met zijn taxi gewonden naar ziekenhuizen had gebracht, hun letsel vaak veroorzaakt door vallend puin. Over hoe hij de chaos, paniek en angst heeft gezien in de ogen van de mensen die net hun vege lijf hadden weten te redden. Over hoe zijn neef, die onderdeel was van één van de brandweerkorpsen die in de eerste uren veel mensen uit de gebouwen heeft kunnen halen, uiteindelijk nooit is teruggevonden onder het puin. Joe’s stem sloeg over toen hij vertelde hoe trots hij was op zijn neef, en zijn collega brandweerlieden, die het ultieme offer hebben gebracht in hun pogingen om mensen uit de gebouwen te redden. Tijdens dit gesprek kreeg ik meerdere keren een brok in mijn keel en moest ik m’n tranen bedwingen toen ik Joe hoorde worstelen met z’n emoties terwijl hij zo goed mogelijk verslag deed van hetgeen hij had meegemaakt. Ik moet ieder jaar aan dit telefoongesprek denken als 11-september dichterbij komt. Dit gesprek van inmiddels ruim twintig jaar geleden, een indringend, persoonlijk en geëmotioneerd gesprek met een ooggetuige van 9/11 die op ground zero er alles aan gedaan heeft om het verschil te maken. Ik hoop dat het goed met je gaat Joe, dat je gelukkig bent en een positieve draai aan je leven hebt kunnen geven na deze immense tragedie. Dank voor alles wat je hebt kunnen doen en de talloze mensen die je op die 11e september in veiligheid hebt kunnen brengen. #911 #NewYork #Herinneringen

'We moeten desnoods zelf maar op lanceerinstallaties gaan schieten.' Ja, echt, dat oppert D66-buitenlandwoordvoerder Hanneke van der Werf (@hannekevdwerf) bijna achteloos voor de camera’s bij Pauw & De Wit. Alsof het hier een discussie op X betreft en geen geopolitieke oorlogsverklaring. Ze zit aan de talkshowtafel, live op nationale televisie, doodleuk te speculeren over een directe militaire confrontatie. Laten we de ijskoude feiten eens op een rijtje zetten, de rauwe werkelijkheid onder ogen zien. Nederland heeft geen eigen luchtafweer van betekenis, geen eigen inlichtingendienst die in Oekraïne actief is en al helemaal geen politiek of militair mandaat om rechtstreeks in een oorlog met een nucleaire mogendheid te stappen. Toch laat Hanneke het klinken alsof Nederland morgen het verschil kan maken. Dat is niet alleen hallucinant, het is ronduit gevaarlijk. Want dit havermelktrutje is wel de buitenlandwoordvoerder van @D66. Met een dergelijke opmerking laat ze op nationale TV zien dat ze überhaupt niet nagedacht heeft over de Nederlandse belangen, toont ze geen enkel besef voor het feit dat elke extra stap het risico vergroot dat wij zelf doelwit worden. Het enige wat overblijft is de inmiddels vertrouwde morele reflex: wij zijn de goeden, dus alles is geoorloofd, dus zegt ze wat ze denkt, hoe hallucinant en wereldvreemd dat ook mag klinken. Maar laten we met beide benen op de grond blijven staan. Beslissingen over oorlog en vrede vragen niet om geveinsde morele superioriteit aan een talkshowtafel, maar om strategisch realisme en een ijskoud besef van de risico's. Wie het verschil niet kent tussen een stoere soundbite en een oorlogsverklaring aan een kernmacht, speelt met de veiligheid van ons allemaal. Want terwijl de camera's wegdraaien en Hanneke haar laatste slok koffie met havermelk opdrinkt, verandert haar morele egotrip niets aan de rauwe werkelijkheid buiten. En die werkelijkheid, beste Hanneke, is een stuk minder vergevingsgezind dan de studio van Pauw & De Wit. https://t.co/YQb57Q9Caz #Oorlog #Geopolitiek #Veiligheid

Een ochtendcolumn Er komt een enorme erfenisgolf aan. Honderden miljarden gaan de komende decennia van oudere Nederlanders naar hun kinderen en kleinkinderen. Vooral vanuit progressieve hoek geldt dat als probleem. D66 schrijft dat grote erfenissen de ongelijkheid versterken, GroenLinks ziet overerving als een belangrijke oorzaak van ongelijke kansen. De redenering daaronder is helder. Concentratie van vermogen leidt tot kansenongelijkheid en erfenissen zouden die concentratie van generatie op generatie versterken. Maar als die eerste stelling klopt, volgt daar ook iets anders uit. Spreiding van vermogen moet langs dezelfde redenering de kansenongelijkheid verkleinen. Nederland heeft in een halve eeuw particulier bezit over een ongekend brede groep verspreid. In 1971 was 35 procent van de woningvoorraad een koopwoning, vijftig jaar later 59 procent. Fiscale ondersteuning van het eigen huis hielp miljoenen gewone werkenden vermogen opbouwen. Mensen die met weinig bezit begonnen, eindigen hun werkzame leven met een huis, spaargeld en vermogen. Nu wordt dat vermogen geërfd. De verspreiding daarvan is geen toekomsttheorie, die is al zichtbaar. In 2023 overleden 168.700 Nederlanders. Tegenover de nalatenschappen waarvoor aangiftegegevens beschikbaar zijn, stonden 274.700 afzonderlijke verkrijgers. De gemiddelde nalatenschap bedroeg €199.000, maar de mediane nalatenschap slechts €45.200 en de mediane bruto verkrijging per erfgenaam €33.200. Kinderen vormen de grootste groep ontvangers en ook de kleinkinderen erven rechtstreeks. Een vermogen dat bij één huishouden zat, valt bij overlijden dus uiteen over meerdere huishoudens en kan een generatie later opnieuw uiteenvallen. De generaties die nu nalaten kregen gemiddeld ongeveer twee kinderen. Dat weten we vrij precies. Eén vermogen wordt er twee, daarna vier en vervolgens acht. Het CPB onderzocht wat dat in de praktijk met de vermogensverdeling doet. De uitkomst is ongemakkelijk voor het politieke verhaal. Erfenissen en schenkingen vergroten de vermogensongelijkheid per saldo niet. Vermogen verschuift van oudere, vermogendere huishoudens naar een minder vermogende generatie en verspreidt zich na verloop van tijd over de nakomelingen. Als concentratie van vermogen kansenongelijkheid veroorzaakt, moet verspreiding van vermogen langs precies dezelfde redenering kansenongelijkheid verminderen. Het mechanisme dat vanuit progressieve hoek wordt aangewezen als bron van ongelijkheid, doet volgens het CPB met de vermogensconcentratie dus het tegenovergestelde. Dan resteert het argument dat mensen tegenwoordig pas erven wanneer ze zelf vijftig of zestig zijn en het geld nauwelijks meer nodig hebben. Maar ook dat argument werkt de andere kant op. Hun kinderen zijn inmiddels volwassen, soms zijn er al kleinkinderen. Juist omdat de erfgenaam zelf al een huis, pensioen en spaargeld heeft, kan het ontvangen vermogen sneller worden doorgeschoven naar een volgende generatie. En uitgerekend daar staat de fiscus, politiek aangejaagd door dezelfde progressieve stroming die vermogensconcentratie wil bestrijden. Wie het vermogen vasthoudt, betaalt op dat moment geen schenkbelasting. Wie het verspreidt over kinderen en kleinkinderen, kan die wel verschuldigd zijn. Vasthouden wordt niet belast, verspreiden wel. Zo wordt vanuit de strijd tegen vermogensconcentratie de verspreiding van vermogen fiscaal afgeremd. Daar zit de politieke ironie. Nederland heeft eerst miljoenen huishoudens geholpen particulier vermogen op te bouwen. Nu dat vermogen op grote schaal over kinderen en kleinkinderen begint uit te waaieren, wordt die beweging vanuit progressieve hoek als probleem geduid en zwaardere belasting als oplossing voorgesteld. De eerste democratisering van vermogen was het eigen huis. De tweede is de erfenis. Wie werkelijk gelooft dat concentratie van vermogen kansenongelijkheid veroorzaakt, zou de grootste verspreiding van particulier vermogen in generaties eerder moeten toejuichen dan afremmen. #erfenis #vermogen #ongelijkheid

Een ochtendcolumn Wie de Nederlandse politiek volgt, zou kunnen denken dat het grootste financiële probleem van de overheid is waar het volgende miljard vandaan moet komen. Vermogens moeten meer opbrengen, erfenissen kunnen zwaarder worden belast, fiscale voordelen moeten worden beperkt en hogere en middeninkomens kunnen meer bijdragen. Over de verdeling van de rekening kan Den Haag eindeloos debatteren. Veel minder belangstelling bestaat voor de rekening zelf. Het Rijk gaf in 2025 €447,1 miljard uit. Van een Tweede Kamer zou je verwachten dat een groot deel van de politieke energie vervolgens gaat zitten in een eenvoudige vraag, wat hebben we voor dat geld gekregen? Dat is tenslotte een kerntaak van het parlement. Kamerleden worden niet gekozen om vier jaar campagne te voeren. Ze worden onder meer gekozen om de regering te controleren, en daarbij hoort controleren of publiek geld doelmatig wordt besteed. Onderwijs laat zien wat er gebeurt als die vraag niet wordt gesteld. In 2000 gaf de overheid €20,8 miljard uit aan onderwijs en studietoelagen, in 2024 €56 miljard. Ook als aandeel van de economie namen de uitgaven toe. Ondertussen daalde de Nederlandse PISA-score voor wiskunde van 538 in 2003 naar 493 in 2022 en voor lezen van 513 naar 459. Nederland bereikte bij de laatste meting in alle drie de onderzochte vakken zijn laagste score sinds deelname aan PISA. Dat zou een politiek hoofdpijndossier moeten zijn. Meer geld, slechtere prestaties. Niet omdat iedere extra euro rechtstreeks een hogere PISA-score moet opleveren, maar omdat na twintig jaar één vraag onvermijdelijk wordt, wat hebben al die extra miljarden dan wel opgeleverd? Het onderwijs is geen uitzondering op een verder perfect werkend systeem. De Algemene Rekenkamer constateert dat tekortschietende resultaten van overheidsbeleid Nederland vele miljarden euro’s per jaar kosten. Ministeries produceren honderden beleidsevaluaties. De Rekenkamer onderzocht achttien periodieke rapportages en keek wat de Tweede Kamer ermee deed. Zes werden behandeld, twaalf niet. In slechts twee Kamerdebatten werd naar zo’n evaluatie verwezen. Daar zit de zwakte van ons politieke systeem. We hebben de controle uitstekend georganiseerd, maar politiek levert die controle blijkbaar weinig op. Een nieuw plan kan worden gepresenteerd als vooruitgang. Een belastingverhoging geeft partijen de gelegenheid zich te profileren op eerlijkheid en verdeling. Een conflict over vermogen of erfenissen levert onmiddellijk herkenbare politieke kampen op. Uitzoeken waarom miljarden aan bestaand beleid onvoldoende resultaat opleveren is minder geschikt voor de permanente campagne. Dat mechanisme helpt ook de groei van de overheid verklaren. Als beleid onvoldoende werkt, verdwijnt het probleem niet. Het probleem wordt vervolgens aanleiding voor nieuw beleid en nieuw geld. Het bestaande budget blijft grotendeels staan, het volgende komt erbij en daarna moet opnieuw dekking worden gevonden. Zo kan gebrek aan resultaat uiteindelijk leiden tot hogere uitgaven in plaats van lagere. Vervolgens begint Den Haag weer aan de kant waar de politieke belangstelling wel groot is. Wie gaat het betalen? Het vermogen, de erfenis, de hogere inkomens of de middenklasse? Daarover gaan de debatten, daar worden de verschillen tussen partijen zichtbaar en daar valt electoraal iets te winnen. Maar iedere miljard die doelmatiger wordt besteed, hoeft ook niet opnieuw te worden opgehaald. Je zou verwachten dat daar minstens zoveel politieke belangstelling voor bestaat. Maar die is moeilijk te vinden. We hebben geen behoefte aan nog meer politici die uitleggen wie de rekening moet betalen. We hebben Kamerleden nodig die het minder spectaculaire werk doen waarvoor het parlement bestaat, controleren of de rekening klopt en of we voor al die miljarden krijgen wat ons is beloofd. We gaan elkaar politiek te lijf over wie de rekening betaalt. Vrijwel niemand lijkt zich druk te maken of de rekening zelf wel klopt. #NederlandsePolitiek #Onderwijs #Financiën