Search

Chris Stoffer wrote that October 7, 2023, was a day he would never forget. He stated that more than 1,200 innocent people had been murdered and more than 250 had been kidnapped. Stoffer said that that day was a moment of remembrance for the victims and their loved ones, in solidarity with the Jewish people in Israel and the Netherlands. https://t.co/qD9mFq9yOU #Israël #herdenking #verbondenheid (translated)

𝗕𝗿𝗶𝗲𝗳 𝘃𝗮𝗻 𝗠𝗮𝗿𝗰 𝗢𝘃𝗲𝗿𝗺𝗮𝗿𝘀 Beste supporters, Wekenlang was ik volop plannen aan het maken om jullie uitgebreid toe te spreken na de mercato. Want veel communicatie is er van mij naar jullie de laatste maanden niet geweest. Vandaar dat begin september met stip in mijn agenda stond om voluit over de toekomst met jullie te praten. De laatste seizoenen van RAFC waren niet gemakkelijk. En overnamemaanden verlopen altijd wat chaotisch en ook stresserend. Eens het nieuwe verhaal kon starten, moest iedereen direct vol aan de bak. Dat kan niet anders, want voor onze club willen we geen tijd verliezen. Mijn boodschap is helaas niet diegene die ik jullie wou brengen. Alle jarenlange opgebouwde vermoeidheid en de vele stress zijn afgelopen weekend jammer genoeg tot een hoogtepunt gekomen. Dat mijn gezondheid niet optimaal is, weten jullie allemaal. Nu voel ik echter heel duidelijk dat ik dit jachtige, stressvolle professionele leven vandaag niet meer aankan. Willen wel, heel graag! En liefst tot het einde van dit voetbalseizoen, en vele seizoenen nadien. De gesprekken over een contractverlenging waren dan ook volop lopende. Maar mijn gezondheid dwingt me eerlijk te zijn met mezelf en alle mensen rondom mij. Mijn energie is vandaag volledig op: als ik nu niet luister naar mijn lichaam, dan voorspellen mijn dokters dat de kans op een slechte afloop erg groot is. Dus moet ik een drastische beslissing nemen en mijn professionele bezigheden de komende tijd volledig stopzetten. Er zijn geen woorden om te beschrijven hoeveel pijn me dit doet. RAFC, de stad Antwerpen en de supporters van onze club zijn een onderdeel geworden van wie ik professioneel en ook privé geworden ben. Mijn gezin komt vaak en graag naar Antwerpen, het is onze tweede thuis. Wat we sportief samen bereikt hebben, is vereeuwigd in de geschiedenisboeken van het Belgische voetbal. Maar vooral, ik voel een enorme verbondenheid met deze club en alle RAFC-supporters. En dat zal altijd zo blijven. Ik mag dan niet meer het sterkste hart hebben, het klopt wel nu en straks voor deze club. Het is onmogelijk iedereen te bedanken. Paul en Ria, Michael en de hele familie Gheysens, bedankt om in mij te geloven toen ik het heel moeilijk had. Sven en Joachim, bedankt voor het sterke team dat we waren. De juridische en financiële mensen die wellicht af en toe gek van mij werden. Wouter en Jacques, bedankt om onze club een nieuwe toekomst te geven. Want dat stelt mij vandaag gerust. Er is opnieuw stabiliteit en perspectief. Voor de wedstrijd tegen Union wil ik jullie volgende week allemaal nog eens in levenden lijve bedanken. Daarna is volledige rust echt wel aan de orde. In de toekomst zullen jullie me zeker nog op de Bosuil zien. En met een biefstukje in Pont-neuf. Een stoofpotje in den Artist. Met mijn stepje door de Kloosterstraat. Ik hou van RAFC. Ik hou van de koekenstad. Ik hou van jullie! #RAFC #Antwerpen #voetbal

Knettergestoord: ons tiktokkabinet verbiedt vanaf 22 september de handel in goederen uit Israëlische gemeenschappen in Judea en Samaria, Oost-Jeruzalem en de Golanhoogvlakte. Dat die maatregel inhoudelijk volstrekt absurd is, laat ik hier even buiten beschouwing. Interessanter is wat het kabinet Jetten er zélf mee zegt te willen bereiken. Het gaat hier namelijk niet alleen om die fles wijn, een zak dadels of souvenirs die straks niet meer mogen worden verkocht. De regering wil met deze koekwauserij nadrukkelijk óók een politiek signaal afgeven. De juridische werking mag dus nauwkeurig geografisch zijn afgebakend, de politieke betekenis reikt véél verder dan de verboden goederen zelf. Over deze kwestie gaat het essay van politicoloog Eliyahu Sapir. Politieke statements hebben namelijk de neiging zich uit te (laten) smeren. Eerst richt kritiek zich bijvoorbeeld op een regering of een politicus, vervolgens gaat het over de vertegenwoordigers van een staat, daarna over mensen en instellingen die ermee verbonden zijn. Uiteindelijk kan de oorspronkelijke verantwoordelijkheid geheel uit het zicht verdwijnen, terwijl het negatieve oordeel zélf intact blijft. Wat dus begon met wat iemand deed, eindigt dan bij wie of wat iemand anders is. In Nederland is dit gevaarlijke verschijnsel allang geen theoretisch risico meer, zo weten we inmiddels. Bij de herdenking van Loods 24 begon de controverse bij de Israëlische ambassadeur, maar deze verschoof al snel naar de Joodse organisatoren, en uiteindelijk naar de herdenking zélf. Een hoveniersbedrijf weigerde voor een Joodse gemeente te werken vanwege Gaza. Lenny Kuhr werd aangesproken op haar kinderen en kleinkinderen in Israël. Stolpersteine van in de Holocaust afgeslachte Joden werden met Gaza en Palestina verbonden. Op het standbeeld van Anne Frank werd “Gaza” geklad. Anne Frank heeft nooit een Israëlische regering gekozen en geen Israëlisch beleid verdedigd, want Israël bestond tijdens haar leven niet, althans niet in de vorm van de huidige staat. Op dit punt is letterlijk iedere politieke verantwoordelijkheid verdwenen. Alleen het Joods-zijn resteert nog als verbinding waarlangs het oordeel aan de wandel gaat. Ook Frans Timmermans liet onlangs zien hoe gemakkelijk zo’n perverse verschuiving plaatsvindt. Hij begon bij ‘rechts’ in Israël, maar kwam via ‘wij Joden’ terecht bij de grootouders en overgrootouders die in de Holocaust werden vermoord. Een oordeel over contemporaine politieke actoren werd daarmee verbonden aan Joods-zijn. Het is werkelijk gênant: dit kabinet weet dit natuurlijk allemaal. Minister Van Oosten erkende dat Joodse Nederlanders en Joodse instellingen op de oorlog in Gaza worden aangesproken, óók wanneer zij duidelijk andere opvattingen hebben. De antisemitisme-taskforce van het kabinet stelde expliciet dat Joden nóóit individueel of collectief verantwoordelijk mogen worden gehouden voor het handelen van de staat Israël. Yeşilgöz constateerde dat vrijwel ieder aspect van Joods-zijn inmiddels aanleiding kan worden voor bedreiging, agressie of geweld. De overheid heeft de grens tussen kritiek op Israël en het collectief verantwoordelijk maken van Joden dus zelf geïdentificeerd. Desondanks kiest dit kabinet er bewust voor om niet alleen een juridische maatregel te nemen, maar om daar zo veel mogelijk signaalwerking aan te verbinden. Dáár zit de ultieme hypocrisie. Je kunt niet aan de ene kant een taskforce optuigen omdat woede over Israël steeds opnieuw bij Nederlandse Joden terechtkomt, en aan de andere kant een maatregel nemen die beoogt een statement te zijn dat verder gaat dan de reikwijdte van de maatregel zelf. Om dan vervolgens, zodra dat statement opnieuw via Israël, Zionisme, Joodse instellingen en Joodse verbondenheid richting individuele Joden afreist, te doen alsof de overheid daar niets mee te maken heeft. Het masker is gevallen en gebroken. De scherven zijn vlijmscherp en meedogenloos. Lees en leer. Link in onderstaande tweet. #Israël #antisemitisme #politiek

België, mijn land, moet ophouden zich zo onwaardig en dom te gedragen. Deze haat tegen Israël is het perfecte voorbeeld van manipulatie, onwetendheid en extremisme. Sport moet de verbondenheid tussen volkeren vieren. De Verenigde Staten hebben Iran toegelaten tot de wedstrijden https://t.co/EhjXBwTK9G #België #Israël #Sport #BE #IL #US #IR

In haar ecoroman Twee mensen worden verkent Lies Gallez de verbondenheid tussen natuur en menselijkheid door de terugkeer van de protagonist Echo naar haar problematische jeugd in een vervallen dorp, terwijl ze probeert de vernietiging van een nabijgelegen bos, dat symbool staat voor haar verloren kindertijd, tegen te houden. #ecoroman #nederlandseliteratuur #klimaatcrisis

Xavi Hernández werd officieel gepresenteerd als de nieuwe bondscoach van het Nederlands elftal tijdens zijn eerste persconferentie, waarin hij zijn verbondenheid met de Nederlandse voetbalcultuur benadrukte en verklaarde dat het voelt alsof hij naar de voetbaluniversiteit gaat. #XaviHernandez #Oranje #KNVB

De Strasse des Friedens is een indrukwekkende beeldenroute van meer dan vijfhonderd sculpturen die zich door Europa uitstrekt, oorspronkelijk ontwikkeld door de pacifistische kunstenaar Otto Freundlich, en symboliseert een droom van verbondenheid en vrede te midden van de tragische geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog. #StrassedesFriedens #beeldhouwkunst #vredesproject

In een opiniestuk pleit Sven Fröhlich ervoor om de waarde van spontane ontmoetingen met vreemden te herontdekken, aangezien moderne technologische voorzieningen en sociale ongemakken ons afleiden van deze belangrijke sociale interacties, die bijdragen aan ons gevoel van verbondenheid en welzijn. #Eenzaamheid #Ontmoetingen #SociaalContact

In haar roman Een schimmig bestaan onderzoekt Caroline Lamarche de complexe relatie tussen zichzelf als vrouw van een homoseksuele man en het leven van een uitgestoten voorouder uit de 19de eeuw, waarbij ze thema's van schaamte, ongemak en de zoektocht naar identiteit en verbondenheid verweeft in een meeslepende literaire narratief. #CarolineLamarche #homoseksualiteit #familiegeschiedenis

Vrouwen van alle leeftijden en relaties ervaren vaak problemen met seks, zoals het ontbreken van genot en pijn bij penetratie, en seksuologen adviseren hen om hun eigen lichaam beter te leren kennen en openlijk te communiceren over wat zij prettig vinden om meer plezier en verbondenheid te ervaren. #seks #vrouwelijke seksualiteit #relatietherapie

In haar column pleit Marian Donner voor begrip voor de ultrarijken, die ondanks hun immense rijkdom vaak worstelen met een leegte in hun leven, en stelt ze voor dat ze deze zomer op een camping zouden staan om de eenvoud en verbondenheid met anderen te ervaren. #kapitalisme #hebzucht #ultrarijken

Megan Weidema (39) kreeg te maken met drie soorten kanker, waardoor ze gedwongen is te stoppen met haar hardloopchallenge voor andere patiënten, maar haar vrienden en onbekenden hebben haar uitdaging overgenomen om geld in te zamelen en daarmee een gevoel van verbondenheid te creëren. #Kanker #Hardloopchallenge #TeamMegan

Megan Weidema (39) kreeg te maken met drie soorten kanker en moet haar sportieve ambities opgeven vanwege haar behandeling, maar vrienden en onbekenden nemen haar hardloopchallenge over om geld in te zamelen voor andere patiënten, waardoor een gevoel van verbondenheid ontstaat. #Kanker #Sport #Gezondheid

Sommige mensen worden geboren in een land. Ik kreeg het voorrecht om er twee lief te hebben. Mijn eerste land gaf mij mijn wortels. Vlaanderen gaf mij mijn vleugels. Toen ik als jonge vrouw mijn vaderland moest ontvluchten, liet ik alles achter: mijn thuis, mijn vrienden, mijn verleden. Ik kwam aan in een onbekend land, met een hart vol verdriet, maar ook met een sprankeltje hoop. Die hoop kreeg hier een gezicht. Vlaanderen ontving mij niet als een vreemde, maar als een mens. De Vlamingen gaven mij iets wat je niet kunt kopen of afdwingen: vertrouwen, warmte en een plaats waar ik opnieuw mocht beginnen. In de dagen dat ik heimwee had en de leegte van alles wat ik verloren was ondraaglijk leek, waren het de mensen hier die mij deden voelen dat ik niet alleen was. Jullie vriendschap werd een nieuw thuis. Jullie warmte werd een nieuw begin. Vrijheid is voor velen vanzelfsprekend. Voor mij is ze een wonder dat elke dag opnieuw gekoesterd moet worden. Daarom zal ik Vlaanderen altijd met heel mijn hart blijven verdedigen. Niet alleen omdat dit mijn thuis is, maar omdat dit het land is dat mij de vrijheid gaf om opnieuw te leven. Vlaanderen is mijn land. De Vlamingen zijn mijn vlam. Mijn 11 juli was opnieuw een dag vol trots, verbondenheid en dankbaarheid. Dank je wel, Vlaanderen. Dank je wel, lieve Vlamingen. Voor altijd in mijn hart. 💛🖤 #Vlaanderen #Thuis #Vrijheid

Christian Zedig, een toegewijde Zweedse voetbalfan en familieman, reisde naar Kopenhagen om de achtste finale van Zweden tegen Frankrijk mee te maken. Hij kwam voor het voetbal, de sfeer en de verbondenheid rond het Zweedse elftal. Aan de wedstrijd kwam hij nooit toe. Vlak voor de aftrap werd hij zwaar mishandeld door een groep mannen. Volgens berichten moest hij na de aanval naar de intensive care worden gebracht. De Deense politie heeft een foto van een verdachte verspreid in de hoop hem te kunnen identificeren. Zijn vrouw schrijft inmiddels op Facebook dat artsen niets meer voor hem kunnen doen. Christian laat een gezin achter, waaronder jonge kinderen die hun vader nooit meer zullen knuffelen. Hij vertrok voor een avond voetbal. Binnen enkele minuten veranderde het leven van zijn familie voorgoed. Weer een zinloze tragedie. Weer de levens van een gezin geofferd op het altaar der “verrijking” Rust in vrede, Christian. #Voetbal #Tragedie #Solidariteit