Search

Former UN human rights chief Navanethem Pillay has been awarded the Nobel Peace Prize in recognition of her commitment to international law and human dignity, while the Nobel Committee warns of the pressure on the international legal system. #Nobelprijs #InternationaalRecht #Mensenrechten (translated)

The author wrote that he would speak as a guest speaker about free speech at Vanderbilt University in Nashville the next day. According to him, discussing freedom, human dignity, and the right to think could be a challenge in Europe, where freedom, according to him, was under pressure from political correctness. https://t.co/KjaEl1rc0E #VrijeMeningsuiting #MenselijkeWaardigheid #PolitiekeCorrectheid #EU (translated)

Rob, I'm just jumping in. Team Netherlands, red-white-blue, the same freedom. Beautiful imagery, you surely have a premium ChatGPT account? But may I remind you that just four days ago you were at the D66 congress proclaiming that you were going to ‘hit certain people hard.’ And now suddenly it’s one big warm nest? Pressing question, if we all count, what about the members of parliament who just walked out during @biemyati's maiden speech instead of listening to her argument? Or don't @fvdemocratie members of parliament belong to Team Netherlands? Or am I misunderstanding, and does ‘we are all different’ only apply if the other has a different skin color or sexual preference, but is a member of @D66? You are the prime minister of the whole country, @RobJetten, not just of the people who applaud when you use aggressive language about ‘well-organized organizations’ that undermine our democracy. Show us that you are truly the prime minister of everyone, including the Dutch people you want to ‘hit hard,’ because indeed all Dutch people are different, but all deserve the same freedom, dignity, and the right to be heard, even if their political beliefs don’t agree with yours. Right? #TeamNederland #vrijheid #democratie (translated)

WITTE JAS Alles begint met een droom. — Darya! Darya?! Luister je naar mij? Ben je nog hier? — Ja, ja meneer. Sorry. Ik luister. Maar ik luisterde niet. Ik was aan het dromen. Dagdromen over iets waar ik me met heel mijn hart voor inzette. Iets waarvoor ik zelfs mijn nachtrust had opgegeven. Ik was zeventien. En nee, het was geen liefdesverhaal. Op dat moment was mijn leven maar met één ding bezig: mijn droom werkelijkheid maken. Mijn mama had me geleerd dat een vrouw in een islamitische samenleving onder de sharia zonder eigen opleiding en zonder eigen inkomen weinig betekent. Ze herhaalde het elke dag: studeer hard, zorg dat je op eigen benen kunt staan en word nooit afhankelijk van een man. Ook onze buurjongen bevestigde die harde realiteit, zij het op zijn eigen denigrerende manier. — Waarom brandt jouw licht tot diep in de nacht? Wat doe je allemaal? — Ik studeer hard. Ik wil uitblinken op mijn toelatingsexamen. Hij lachte. — Waarom? Waarvoor heb je dat als vrouw nodig? Uiteindelijk moet je toch de luiers van je kinderen verversen. Vrouwen en studies zijn tijd- en geldverspilling. Ik was geschokt. En kwaad. Maar vooral verdrietig. Als ik hem vandaag zou tegenkomen, zou ik hem misschien wel duizend keer bedanken. Want zijn woorden maakten mij vastberadener dan ooit. Hij gaf mijn droom een extra kracht. Mijn doel was duidelijk: ik zou tandarts worden. Ik woonde toen in het noorden van Teheran, in een wijk waar sommige straten heuvelafwaarts liepen. Ik zag mezelf daar lopen. Met mijn witte jas over mijn schouder, vastgehouden met één hand. Fluitend. Zelfverzekerd. En ik zag onze buurjongen staan kijken. Hij keek naar mij en wist dat ik hem voorbij was gestoken. Die witte jas was voor mij nooit zomaar een kledingstuk. Ze stond voor onafhankelijkheid. Voor kennis. Voor waardigheid. Voor het recht om als vrouw mijn eigen leven te bepalen. En ik heb die droom gerealiseerd. Maar eenmaal afgestudeerd botste ik opnieuw tegen grenzen die voor mij als vrouw waren opgetrokken. Verboden deuren. Beperkingen. Ongelijkheid. En uiteindelijk bleef er voor mij maar één keuze over: vechten. Vechten tegen een regime dat vrouwen niet als volwaardige mensen wilde behandelen. In het begin voelde het alsof ik een kleine mug was die tegenover monsters stond. Maar we waren niet alleen. We waren met velen. En zelfs als ik jong en machteloos was, kon ik hen tenminste lastigvallen. Tot het regime mij in de gevangenis gooide omdat ik weigerde te aanvaarden dat ik minderwaardig zou zijn. Daarna volgde mijn lange vlucht uit Iran. Toen ik uiteindelijk in mijn nieuwe land aankwam, zag ik opnieuw een vrouw die haar dromen had achtergelaten. Haar diploma. Haar beroep. Haar witte jas. Maar ergens diep vanbinnen hoorde ik opnieuw dezelfde stem: Je kunt het. Het zal moeilijk zijn. Maar je moet het doen. Ik zette mij opnieuw in voor die witte jas. In 2003, amper drie jaar na mijn aankomst, had ik mijn diploma in mijn handen. Mijn droom was opnieuw werkelijkheid geworden. Daarna heb ik vijftien jaar als tandarts gewerkt. Tot vandaag heb ik mijn vier tandartspraktijken behouden. De witte jas is dus nooit echt uit mijn leven verdwenen. Maar na vijftien jaar als tandarts stond ik opnieuw voor een keuze. Ik besloot mijn ervaring, mijn stem en mijn energie in te zetten voor iets wat voor mij nog groter was geworden: de strijd voor vrijheid. Dankzij jullie vertrouwen kreeg ik inmiddels twee keer een mandaat om die strijd verder te voeren. Dat vertrouwen beschouw ik niet als een privilege, maar als een opdracht. Een plicht. Een verantwoordelijkheid. En toch draag ik af en toe opnieuw mijn witte jas. Vandaag wil ik mijn medische dienst verder combineren met mijn politieke mandaat en mij ook als tandarts inzetten voor ons leger. Omdat dit land mij een tweede leven gaf. De witte jas, de rode draad in mijn leven: van een zeventienjarig meisje met een droom in Teheran tot een vrouw die vandaag onze militairen wil dienen. #Vrijheid @Belgian_Army #Vrijheid #Dromen #Vrouwenrechten

Minister Sjoerdsma toont tijdens zijn driedaagse bezoek aan Zuid-Libanon solidariteit met de lokale bevolking, die lijdt onder de gevolgen van het aanhoudende geweld en de politieke impasse, terwijl hij oproepen om waardigheid en hulp uit de gemeenschap hoort. #Libanon #solidariteit #oorlogschendingen

„De terugkeer van de diamant staat voor Indonesië voor historische rechtvaardigheid, afleggen van koloniale verantwoording en het recht van Indonesië om zijn erfgoed te claimen. Want het doel van Indonesië is het herstel van zijn geschiedenis, zijn waardigheid, culturele identiteit en collectieve herinnering.”

De nieuwe richtlijnen van de European Broadcasting Union (EBU) voor het in beeld brengen van vrouwelijke atleten tijdens de EK atletiek in Birmingham worden gewaardeerd door sporters, omdat ze de focus leggen op technische vaardigheden en de waardigheid van vrouwen, ter voorkoming van ongepaste beelden die seksuele boodschappen uitstralen. #EKatletiek #VrouwelijkeAtleten #Sportmedia

Inmiddels zijn in Spanje, Frankrijk en Italië bijna 150 mensen opgepakt voor brandstichting, maar #GerritHiemstra gooit het op klimaatverandering. Hebben dit soort mensen zelf niet door dat ze hun geloofwaardigheid te grabbel gooien? Wat een idioterie. https://t.co/v5q2hgTZd7 #klimaat #brandstichting #waardigheid

Loods 24 is de plek in Rotterdam waar duizenden Joden werden samengebracht voordat zij werden gedeporteerd naar de vernietigingskampen. Jaarlijks worden hier de vermoorde Rotterdamse Joden herdacht, onder wie 686 kinderen. Dat antisemieten uit alle krochten van de hel elkaar altijd weten te vinden is geen nieuws. Hoe bestuurders daarop reageren, is wél nieuws. Althans, dat zou het moeten zijn. De blog van dr. Eliyahu Sapir is een must-read voor iedereen die de volledige betekenis van deze kwestie wil doorgronden. Waar het misgaat, is dat ‘Israëlkritiek’ wordt ingezet om zeggenschap op te eisen over een Joodse herdenking. Een herdenking van vermoorde Joden en Joodse kinderen verandert daarmee van een moment van collectieve rouw in een podium waarop hedendaagse politieke eisen worden afgedwongen. De slachtoffers van de Holocaust krijgen achteraf een politieke stem toegeschreven die zij nooit hebben gehad. Daarmee ontstaat een uiterst perverse verschuiving: politieke partijen, wijkraden en organisaties claimen niet alleen het recht om aanwezigheid van de Israëlische ambassadeur af te wijzen, maar óók om te bepalen wie mag deelnemen aan een Joodse herdenking. Een deel van de analyse richt zich op de rol van burgemeester Carola Schouten. Haar reactie veranderde de aard van het conflict. In plaats van de brutale boycotters verantwoordelijk te houden voor de ontstane polarisatie, verklaarde zij ‘begrip te hebben voor de zorgen over de waardigheid van de herdenking’ en kondigde zij overleg aan met de organisatoren. Niet langer was de boycotdreiging het onderwerp van discussie: de aanwezigheid van de Israëlische ambassadeur werd geframed als iets dat ‘opgelost’ zou moeten worden. De activisten kregen zo krankzinnig genoeg het mandaat van gatekeepers van deze Joodse herdenking. Dit is dus hoe institutionele normalisering werkt. Niemand claimt formeel regie over de herdenking, maar door politieke druk en bestuurlijk overleg ontstaat een nieuwe werkelijkheid waarin Joodse organisaties zich zouden moeten verantwoorden. De verantwoordelijkheid verschuift van degenen die antisemitische haat prediken naar de organisaties die de herdenking van de slachtoffers van de ultieme antisemitische haat houden. Sapir schrijft ook over de kramp waarin Nederlandse Joodse organisaties terecht zijn gekomen. De organisaties benadrukten na de antisemitische eisen dat de ambassadeur niet-politiek aanwezig zal zijn én zij boden ruimte voor een mogelijke dialoog. Deze reflex laat zien hoe verstikkend en dwingend de institutioneel-antisemitische druk inmiddels is geworden. De kern van het nu-antisemitisme: Joden in Europa worden geaccepteerd als slachtoffers van het verleden, maar die acceptatie verdampt meteen zodra Joodse continuïteit zichtbaar wordt in de vorm soevereiniteit en zelfbeschikking. Levende Joden worden gedwongen afstand te nemen van de Joodse staat, want ánders… Nu-antisemitisme ontstaat wanneer beschuldigingen richting Israël worden vertaald naar voorwaarden waaraan Joodse herdenkingen moeten voldoen om nog op bestuurlijke steun te kunnen rekenen. Schouten kan zich niet beroepen op neutraliteit. Wanneer de gemeente haar aanwezigheid afhankelijk maakt van wijzigingen in het programma van een Joodse herdenking, wordt Schouten immers zélf onderdeel van de druk die wordt uitgeoefend. Haar taak is nadrukkelijk niet om te bemiddelen, maar om de brutale gatekeeperitis van nu-antisemieten als antisemitisch af te wijzen. Link naar blog in onderstaande tweet. 1/2 #antisemitisme #Holocaust #Joodseherdenking

De Nieuw-Zeelandse acteur Sam Neill is op 78-jarige leeftijd onverwachts overleden, waarbij hij vooral bekend was van zijn rollen in films zoals Jurassic Park en de serie Peaky Blinders, en omringd door zijn familie stierf met waardigheid, terwijl zijn naasten om privacy vragen in dit moeilijke tijd. #SamNeill #JurassicPark #PeakyBlinders

Column: Amsterdam legaliseert straatslapen. Amsterdam. De stad die jarenlang miljoenen uitgaf aan inclusiebeleid, klimaattafels, diversiteitscoördinatoren, participatieprojecten en morele campagnes over “menselijke waardigheid”, heeft nu een nieuwe bestuurlijke doorbraak bereikt: daklozen mogen buiten slapen. Dat is geen satire. Dat is officieel beleid. Onder leiding van burgemeester Femke Halsema is de hoofdstad langzaam veranderd in een bestuurlijk experiment waarin iedere maatschappelijke mislukking eerst jarenlang wordt ontkend, vervolgens wordt genormaliseerd en uiteindelijk wordt verkocht als compassie. Want begrijp het goed: dit heet natuurlijk niet dat de stad de controle kwijt is over wonen, opvang, zorg en openbare orde. Nee. Dit heet: “ruimte bieden aan kwetsbare mensen.” Amsterdam blijft daarmee trouw aan haar bestuurlijke filosofie: als je een probleem niet kunt oplossen, verander je gewoon de definitie van het probleem. Huizen onbetaalbaar? Dan noemen we wonen voortaan een privilege. Middenklasse vertrekt? Dan heet dat “urban transitie”. Overlast? “Beleving.” En dakloosheid? Dat heet nu blijkbaar: “buiten slapen.” De ironie is adembenemend. Dezelfde bestuurlijke elite die tijdens corona complete bevolkingen opsloot “voor de volksgezondheid”, avondklokken invoerde, burgers van bankjes joeg en handhavers liet optreden tegen mensen die te dicht bij elkaar stonden in een park, verklaart nu feitelijk dat slapen op straat een acceptabel onderdeel van het stadsbeeld is geworden. Dus een ondernemer zonder QR-code was ooit een gevaar voor de samenleving, maar honderden mensen die noodgedwongen tussen karton, vuilniszakken en winkelpuien slapen vormen ineens een teken van humane vooruitgang. Dat is Amsterdam anno nu: een stad waarin bestuurders permanent praten over medemenselijkheid terwijl de basisvoorwaarden van beschaving verdwenen. Want een beschaving herken je niet aan regenboogvlaggen op gemeentehuizen of morele speeches in debatcentra. Een beschaving herken je eraan dat mensen niet op straat hoeven te slapen. Maar juist dat fundamentele onderscheid lijkt verdwenen in een bestuurscultuur die liever symbolen organiseert dan werkelijkheid oplost. En ondertussen blijft de stad zichzelf feliciteren. Met conferenties. Met panelgesprekken. Met wethouders die ernstig kijken. Met beleidsstukken vol woorden als “verbinding”, “inclusiviteit” en “mensgericht handelen”. Terwijl buiten iemand onder een natte deken ligt naast een overvolle fietsenstalling. Misschien is dat wel de meest pijnlijke samenvatting van modern bestuur: hoe harder men over menselijkheid praat, hoe zichtbaarder de ontmenselijking wordt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.o #Amsterdam #Dakloosheid #Inclusiviteit

Door de eeuwen heen, waarin we samen uitdagingen hebben doorstaan en successen hebben behaald, hebben onze landen een band opgebouwd die is gebaseerd op vriendschap, vertrouwen en het geloof in vrijheid, de rechtsstaat en de waardigheid van alle mensen. Terwijl we uitkijken naar de volgende 250 jaar, twijfel ik er niet aan dat we onze gedeelde waarden zullen blijven verdedigen. De band tussen onze volken is er een die met de tijd alleen maar sterker wordt.

Door de eeuwen heen, waarin we samen uitdagingen hebben doorstaan en successen hebben behaald, hebben onze landen een band opgebouwd die is gebaseerd op vriendschap, vertrouwen en het geloof in vrijheid, de rechtsstaat en de waardigheid van alle mensen. Terwijl we uitkijken naar de volgende 250 jaar, twijfel ik er niet aan dat we onze gedeelde waarden zullen blijven verdedigen. De band tussen onze volken is er een die met de tijd alleen maar sterker wordt.

Michel Nkuka Mboladinga, ook wel bekend als ‘Lumumba Vea’, is tijdens het WK een internetfenomeen geworden door als levend standbeeld eer te betonen aan de vermoorde Congolese premier Patrice Lumumba, waarmee hij een symbool van waardigheid en vrijheid voor Congolezen belichaamt. #LumumbaVea #Congo #WK2026

Jéremy Doku is terug bij de Belgische nationale ploeg na de geboorte van zijn zoon, terwijl de Tunesische bondscoach Hervé Renard hoopt op trots en waardigheid van zijn spelers in de laatste groepswedstrijd tegen Nederland, ondanks de eerdere tegenslagen op het WK. #WK2026 #Voetbal #Doku