Search

Referee chief Raymond van Meenen explains that the controversial penalty moment during the match Feyenoord-AZ is not easy to judge and that the referee ultimately did not award a penalty after reviewing the footage, which led to dissatisfaction from AZ striker Mexx Meerdink. #Eredivisie #Strafschop #VAR (translated)

Max von Kreyfelt proposed a compulsory integration course for D66 in his column. According to him, the party spoke excellent Dutch, but still needed to learn how to deal with people who have different beliefs. He referred to Jan Paternotte, who mentioned the Renaissanceschool associated with Forum for Democracy in the Chamber and asked for stricter rules for new schools. According to Von Kreyfelt, Rob Jetten had advocated for a swift evaluation and possible legislative changes. The proposed course would, according to Von Kreyfelt, include lessons on civil rights, freedom of education, diversity, democracy, and equal rights. He wrote that citizens should be allowed to think independently and vote for other parties, and that a political background in itself was not an offense. Regarding Jetten's statements on October 9 about taking stronger action against certain schools and online channels where, in his view, young people were learning incorrect ideas about equal rights, Von Kreyfelt noted that Jetten had not mentioned the Renaissanceschool. As an exam task, Von Kreyfelt described a parent who wanted to pass on different beliefs to their child than D66. According to him, a student would succeed with an answer that did not involve inspection, improvement processes, or legislative changes. He concluded that D66 needed to learn that a free society also existed without its permission. #Inburgering #Diversiteit #Democratie (translated)

Tank tourism in the Netherlands, caused by price differences at the pump with Germany, leads to long waiting times at German gas stations, while Dutchborder regions suffer from empty stores and hospitality, and a solution is not simple due to geopolitical and geographical factors. #Tanktoerisme #Benzineaccijns #Grensregio (translated)

Forum for Democracy stated that the problems surrounding box 3 could be easily solved by abolishing the scheme. According to the party, this would simplify the tax system, prevent double taxation, reward saving, and promote financial independence. The party urged people to support FVD and presented it as a choice in the interest of their wallet. https://t.co/VNKfQS06HZ https://t.co/OQVNI751Oe #Belasting #Financiën #FVD (translated)

Ir. Wouter de Heij described Vincent Kar's story about the impact of more and heavier cars, discussed on WNL Today, as nonsense. According to De Heij, the cause lay more in a shortage of good engineers and an excess of managers at RWS, along with decades of insufficient funds for investments and maintenance. He wrote that this was the result of prolonged 'half-management', where political scientists and lawyers formed the bureaucratic top. De Heij also stated that Marcel Levie was right and that the minister was engaging in issue management. #autos #infrastructuur #belasting (translated)

Maurits Vande Reyde wrote that N-VA chairman Valerie Van Peel had made several statements about the Jinnih Beels decree in two minutes. According to him, she first said it had nothing to do with Beels and was necessary to prevent administrative ungovernability in the province, then denied that N-VA was involved, and later admitted that the approach "did not deserve a beauty prize." Vande Reyde called those statements contradictory and stated that N-VA's support in both the Flemish Parliament and the provincial council had been indispensable. He accused Vooruit, N-VA, and CD&V of getting rid of a female politician with a tailor-made law and wrote that this stirred anger among people because they feared becoming the next victims of political abuse of power. He also reminded that Van Peel had previously stepped away from politics because, according to her, she had had enough of political games. As a solution, Vande Reyde proposed to postpone the effective date of the decree until after the next provincial elections and to have the parties seek a solution among themselves. #Politiek #VlaamsePolitiek #Machtsmisbruik (translated)

Een ochtendcolumn We praten veel over de verdeling van vermogen. Daarbij slaan we een stap over. Voor dat vermogen ontstond, heeft iemand risico genomen. Maak je verlies, dan is het risico voor jou. Maak je winst, dan is de opbrengst van ons allemaal. Daaronder ligt het idee dat vermogen vanzelf groeit. Rijken worden rijker omdat ze rijk zijn. Slapend rijk. Maar rijkdom veroorzaakt geen groei. Risico doet dat. Geld dat stil blijft staan verliest door inflatie koopkracht. Wie vermogen wil laten groeien, moet het inzetten en accepteren dat het ook minder waard kan worden. Zonder risico geen rendement. Het eigen huis laat zien hoe snel we dat vergeten. De overwaarde van vandaag wordt behandeld alsof die de eigenaar vanzelf is toegevallen. Tussen 2008 en 2013 daalden de Nederlandse huizenprijzen ruim twintig procent en stond ongeveer een derde van de huishoudens met een hypotheek onder water. Mensen moesten hun huis met verlies verkopen, bleven met een restschuld achter en soms dwong de bank verkoop af. Dat was hetzelfde eigen huis waarvan we de waardestijging vandaag als bijna risicoloos vermogen beschouwen. Commercieel vastgoed kreeg eveneens zware klappen. Waarde kan twintig jaar nodig hebben om te ontstaan en in veel kortere tijd verdwijnen. Wie vijftig procent verliest, moet daarna honderd procent stijgen om weer terug te zijn. Nog geen tien jaar later sloten tijdens corona winkels en bedrijven, vielen huurinkomsten weg en nam leegstand toe. Vastgoedeigenaren moesten bijstorten en met banken om tafel. Twee grote crises binnen vijftien jaar. Vandaag zijn huizen, ondernemingen en beleggingen weer meer waard en vertellen we elkaar dat vermogen vanzelf groeit. Wie dat beweert heeft de afgelopen vijftien jaar onder een steen geleefd. Bij aandelen doen we hetzelfde. Wie duizend dollar in Apple had gestoken en was blijven zitten, zou nu rijk zijn. Dat Apple in 1997 zo diep in de problemen zat dat Microsoft 150 miljoen dollar investeerde, verdwijnt uit het verhaal. Achteraf lijkt blijven zitten eenvoudig. Op dat moment betekende het accepteren dat het geld ook verloren kon gaan. Ook langjarige beursgrafieken kennen de afloop. Ze laten zien wat iemand verdiende die zijn geld tientallen jaren kon laten staan. Het werkelijke leven kent ontslag, ziekte, echtscheiding, een onderneming die geld nodig heeft en een beurs die instort. Wie dan moet verkopen krijgt geen gemiddeld rendement, maar de koers van die dag. En toch hebben we dat risico hard nodig. Een ondernemer neemt personeel aan voordat de omzet er is, een ontwikkelaar bouwt voordat alle opbrengsten vaststaan en een investeerder financiert technologie voordat duidelijk is of die werkt. Woningbouw, innovatie en energietransitie beginnen met geld dat wordt ingezet zonder zekerheid dat het terugkomt. Nederland heeft geen gebrek aan geld dat veilig wordt gehouden. Eind 2025 stond ruim €540 miljard van huishoudens op spaarrekeningen en deposito’s en de spaarquote bedroeg 17,3 procent, het hoogste niveau sinds 1995 buiten de coronajaren. We hebben het risico mijden aardig onder de knie. Daarmee ontstaat een merkwaardige politieke boodschap. Dezelfde politici die zeggen dat we moeten investeren in de energietransitie, innoveren en meer risico moeten durven nemen, ontwikkelen beleid waarin de opbrengst van dat risico moreel ter discussie wordt gesteld. Het verlies blijft bij degene die het risico nam, terwijl een succesvolle uitkomst verandert in vermogen dat opnieuw verdeeld moet worden. Vermogen is in Nederland niet langer een teken van succes. Het is verdacht. Waar komt het vandaan, hoe is het verkregen en hoe kunnen we het verdelen. Wie wil dat honderden miljarden aan privaat geld naar woningen, bedrijven, innovatie en energie gaan, zal uiteindelijk een vraag moeten beantwoorden. Waarom zou iemand risico nemen als het verlies voor hem is en de opbrengst bij succes een moreel probleem wordt dat vervolgens moet worden gedeeld. #Vermogen #Risico #Economie

De schat van de mieren: Waar de paden samenkomen - De schat van de mieren: Waar de paden samenkomen www.amazon.nl/dp/B0H34T87R3 Visuele wiskunde duidelijk uitgelegd — Dutch Edition / Édition néerlandaise by Mr. Numberwise De schat van de mieren: Waar de paden samenkomen is een visueel wiskundeverhaal dat vergelijkingen, grafieken en coördinaten verandert in een avontuur dat kinderen echt kunnen zien en begrijpen. Wanneer Mia en Alex twee mysterieuze mierenpaden ontdekken die elkaar op het strand kruisen, ontmoeten ze Mr. Numberwise — een rustige gids die hun laat zien dat wiskunde niet alleen uit getallen op een pagina bestaat, maar ook uit verhalen, paden, patronen en ontdekkingen. Door mieren, schatkaarten, trappen, kleurrijke paden en spannende “Aha!”-momenten maken kinderen kennis met: • lineaire vergelijkingen • helling • coördinaten • grafieken tekenen • snijpunten en ontmoetingspunten Dit boek gebruikt originele visuele modellen om algebra gemakkelijker te begrijpen: • helling wordt een trap • een vergelijking wordt het recept van een pad • +b wordt de startverdieping • coördinaten worden het adres van een punt • een snijpunt wordt de plek waar twee verschillende padverhalen samenkomen Voor kinderen die zich nerveus, geblokkeerd of overweldigd voelen door wiskunde, biedt dit boek zachte hulp bij wiskundeangst door middel van vriendelijke beelden, eenvoudige stappen en vertrouwde ideeën. In plaats van algebra abstract of eng te laten voelen, verbindt het nieuwe begrippen met dingen die kinderen al begrijpen: een trap, een pad, een mier, een verhaal. Dit boek combineert: ✔ verhaal ✔ visuele uitleg ✔ opgeloste oefeningen ✔ stap-voor-stap leren ✔ tekeningen en grafieken ✔ oefenbladen ✔ uitleg in de stijl van “Math Made Clear” ✔ onvergetelijke “Aha!”-momenten In plaats van formules uit het hoofd te leren, beginnen kinderen te zien hoe wiskunde beweegt. Perfect voor nieuwsgierige leerlingen, visuele denkers, thuisonderwijsgezinnen, klaslokalen en kinderen die algebra voor het eerst ontdekken. Hoofdzakelijk ontworpen voor kinderen van 10–14 jaar, maar dit boek kan ook oudere leerlingen helpen die algebra moeilijk vinden en een duidelijkere, meer visuele uitleg nodig hebben. En eerlijk gezegd… misschien begrijpen veel volwassenen met dit boek eindelijk ook de helling beter. Een visueel wiskundeverhaal met opgeloste oefeningen — ontworpen om algebra eindelijk duidelijk te maken. #visueleWiskundeVoorKinderen #visualMathForFid #hulpBijWiskundeangst #mathAnxietyHelpForKids #zomerseAvonturenverhalenVoor_9_12_jaar #lineaireVergelijkingen #linearEquations #hellingBegrijpen #understandSlope #grafiekenBegrijpen #understandGraphs #hellingCoördinaten #slopeCoordinates #Nederlands #Kinderen #DutchEdition #Kids #Scheveningen #Zandvoort #BloemendaalAanZee #EgmondAanZee #BergenAanZee #Domburg #Renesse #Noordwijk #Afsluitdijk #Brouwersdam #Oosterscheldekering #Maeslantkering #Haringvlietdam #VeerseGatdam #Prinsengracht #Herengracht #Keizersgracht #Singel #Brouwersgracht #Oudegracht #0255_. 20261006: 917(357)8 #Blij #BlijOnderwijs #BlijeKinderen #BlijeWiskunde

Even, mensen: die demo van 'Wij Zijn Het Volk' is toch aan alle kanten mislukt? Slechts een paar honderd opgeschoten jochies, gecombineerd met wat tandeloze uitkeringstrekkers (Koos Tandloos), nog een bultje 15-jarige meelopers die aan de aandacht van hun ouders waren ontsnapt en wat verstandelijk gehandicapten met een levenslang stadionverbod. Zelfs een eenvoudige mars door de stad kregen deze raddraaiers niet voor elkaar omdat ze hun testosteron nog geen half uur in de broek konden houden. PVV-Kamerlid Sebastiaan Stöteler deelde op X beelden van het Malieveld en schreef er 'misselijkmakend' bij. Als zelfs de PVV er niets in ziet, ben je af hoor. Maar goed, als Tikkie Tinus betrokken is, weet je op voorhand al dat het niets gaat worden. Die man faalt nog als hij een blikje bruine bonen moet halen in de supermarkt. #Demonstratie #Politiek #Nederland

COLUMN: HET POLITIEKE STOCKHOLMSYNDROOM Max von Kreyfelt De Nederlandse burger wordt al jaren gegijzeld en verdedigt inmiddels zijn bewakers. Dat is het politieke stockholmsyndroom: hoe harder de overheid knijpt, hoe dankbaarder een deel van de bevolking reageert wanneer zij even loslaat. De belasting gaat omhoog, maar gelukkig minder dan aangekondigd. De energierekening explodeert, maar er komt misschien compensatie. De woningmarkt stort vast, maar de minister belooft een loket. Iedere klap wordt gevolgd door een folder over hulp. De gijzelnemer heet daarom geen gijzelnemer, maar overheid. Het losgeld heet belasting. De bewaking heet veiligheid en het dagelijkse dreigement wordt gebracht door een deskundige die bij de publieke omroep uitlegt dat strengere maatregelen helaas onvermijdelijk zijn. Veel burgers knikken. De overheid zal het wel weten. Wanneer een ministerie miljarden verspilt, verdedigen zij de goede bedoelingen. Wanneer een uitvoeringsdienst mensen vermorzelt, wijzen zij op de ingewikkelde regelgeving. Wanneer documenten verdwijnen, herinneren zij eraan dat bestuurders ook maar mensen zijn. De burger toont meer begrip voor de macht dan de macht ooit voor de burger heeft getoond. Dat is geen vertrouwen meer. Het is emotionele afhankelijkheid. Men vreest dat zonder de vertrouwde partijen chaos uitbreekt, alsof die chaos niet juist onder hun toezicht is ontstaan. De huizen zijn onbetaalbaar, de zorg loopt vast, het onderwijs zakt weg en de overheid kan haar eigen ICT niet openen zonder drie consultants en een noodkrediet. Toch wordt iedere buitenstaander te riskant genoemd. De cipier heeft tenminste bestuurlijke ervaring. De media onderhouden deze merkwaardige verkering. Iedere avond verschijnt dezelfde kring van politici, oud-politici en beleidsvriendelijke duiders om te vertellen dat het systeem onder druk staat door de mensen die er kritiek op hebben. Nooit door degenen die het besturen. De brandweercommandant staat rokend naast het uitgebrande huis en waarschuwt voor burgers met lucifers. Wie zegt dat de overheid is gegijzeld door partijen, adviesclubs, lobbyisten en gesubsidieerde belangenorganisaties, krijgt te horen dat hij het vertrouwen in de instituties ondermijnt. Alsof vertrouwen een nationale plicht is en geen resultaat van behoorlijk gedrag. Het politieke stockholmsyndroom eindigt zodra de burger ophoudt dankbaar te zijn voor kruimels van zijn eigen brood. Zodra hij beseft dat publieke diensten geen gunsten zijn, ministers geen voogden en belastinggeld geen particulier bezit van de staat. De overheid hoeft niet te worden vernietigd. Zij moet worden bevrijd uit handen van degenen die haar gebruiken als banenmachine, pinautomaat en morele kansel. De eerste stap is eenvoudig: stop met medelijden hebben met de gijzelnemer. Hij heeft de sleutel. U betaalt alleen nog steeds voor de cel. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Politiek #Vertrouwen #Samenleving

“Schrijf een korte, warme socialmediapost in de ik-vorm over een avond meelopen met twee wijkagenten. Begin met waar ik was en met wie. Beschrijf daarna dat ik onder de indruk ben van hun kennis van wijk en bewoners. Noem vervolgens concreet een bezoek aan een buurtcentrum en gesprekken op straat over problemen als arbeidsmigratie, leegstand en ondermijning. Zorg voor balans door daarna iets positiefs te noemen, namelijk het samen bestrijden van eenzaamheid. Eindig met een korte zin waarin ik mijn grote bewondering uitspreek voor het mooie en onmisbare werk van wijkagenten. Schrijf in eenvoudige, vriendelijke bestuurdersstijl, zonder moeilijke woorden of scherpe politieke uitspraken.” #wijkagenten #gemeenschap #huisvestingsproblemen

Column: Dertig seconden democratie van Giselle van Cann Max von Kreyfelt Giselle van Cann hoofdredacteur NOS had dertig seconden nodig om de Duitse verkiezingsuitslag journalistiek te fatsoeneren. Friedrich Merz, de grote verliezer, mocht in het journaal de remigratieplannen van de AfD vergelijken met de etnische zuiveringen uit de jaren veertig. Een maximale beschuldiging in minimale zendtijd. Kort genoeg om geen vragen te hoeven beantwoorden, lang genoeg om miljoenen kijkers duidelijk te maken wie er volgens Hilversum deugt en wie niet. Alice Weidel, de grote winnaar, hield die ochtend een speech die in Duitsland onmiddellijk volop werd besproken. Wat zij precies zei, hoe haar aanhang reageerde en waarom zoveel Duitsers haar partij steunen? De Nederlandse televisiekijker hoefde het niet te weten. De NOS had de democratie alvast voor hem samengevat: Merz mocht waarschuwen, Weidel mocht verdwijnen. Dat heet kennelijk onafhankelijke nieuwsvoorziening. De journalistieke truc is even eenvoudig als effectief. Je hoeft een politicus niet letterlijk te verbieden. Je laat hem gewoon niet zien. Vervolgens geef je zijn tegenstander dertig seconden om hem met de donkerste periode uit de Europese geschiedenis te verbinden. Geen context, geen wederhoor, geen fragment uit de winnende toespraak. Alleen het keurmerk van de staatsomroep: deze man waarschuwt, die vrouw bedreigt. Nog geen etmaal eerder werd het verwijderen van een omroep uit het publieke bestel verdedigd met plechtige verwijzingen naar journalistieke normen. Betrouwbaarheid! Zorgvuldigheid! Evenwichtigheid! De woorden rolden door Den Haag alsof daar zojuist de Tien Geboden voor redacties waren ontdekt. Maar wanneer de NOS zelf selecteert, weglaat en politiek inkleurt, heet het ineens “redactionele vrijheid”. Bij een ongewenste omroep is een omissie een bedreiging van de rechtsstaat. Bij de NOS is dezelfde omissie gewoon een professionele keuze van de eindredacteur. Niemand verlangt dat ieder journaal een Duitse verkiezingsavond integraal uitzendt. Wel mag van een publieke nieuwsorganisatie worden verwacht dat zij de kijker informeert in plaats van opvoedt. Als de verliezer mag vertellen waarom de winnaar gevaarlijk is, moet de winnaar minstens hoorbaar kunnen maken waarvoor zij zelf zegt te staan. Anders is het politieke montage. Waar blijven nu de verontwaardigde Kamerleden, mediabestuurders en hoeders van de journalistieke code? Waar zijn de onderzoeken, aangiftes en verontruste hoofdredactionele verklaringen? Of geldt die code alleen voor omroepen die uit de publieke zandbak moeten worden verwijderd? De NOS bracht geen nieuws over de Duitse winnaar. De NOS beschermde Nederland tegen het ongemak haar te moeten horen. Nederland moet beschermd voor Giselle van Cann Dertig seconden Merz. Nul seconden Weidel. Zo ziet censuur eruit wanneer ze een net jasje draagt en om acht uur begint. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.or #journalistiek #democratie #censuur

Devendra Banhart (Houston, 30 mei 1981) is een Amerikaanse singer-songwriter. Devendra is opgegroeid in Caracas, Venezuela. Hij kwam terug naar Amerika toen hij 13 jaar was. Hij speelt in de band Vetiver. Ook heeft hij samen met zanger Greg Rogove een nieuwe band genaamd Megapuss. Hij is een van de meest populaire artiesten van de New Weird America beweging. Zijn liedjes bestaan meestal uit eenvoudige gitaarmelodieën met enigszins surrealistische teksten. https://hvdommelen.nl/b/BanhartD.html

Steeds meer boeken verschijnen over vrouwen die hun drukke leven achterlaten om een eenvoudiger bestaan aan zee te beginnen, met als voornaamste bestseller De kreeftenvrouwen, wat de vraag oproept of een leven in eenvoud echt beter is. #tradwife #vrouwenliteratuur #simpelelevensstijl

Een ochtendcolumn Wie de Nederlandse politiek volgt, zou kunnen denken dat het grootste financiële probleem van de overheid is waar het volgende miljard vandaan moet komen. Vermogens moeten meer opbrengen, erfenissen kunnen zwaarder worden belast, fiscale voordelen moeten worden beperkt en hogere en middeninkomens kunnen meer bijdragen. Over de verdeling van de rekening kan Den Haag eindeloos debatteren. Veel minder belangstelling bestaat voor de rekening zelf. Het Rijk gaf in 2025 €447,1 miljard uit. Van een Tweede Kamer zou je verwachten dat een groot deel van de politieke energie vervolgens gaat zitten in een eenvoudige vraag, wat hebben we voor dat geld gekregen? Dat is tenslotte een kerntaak van het parlement. Kamerleden worden niet gekozen om vier jaar campagne te voeren. Ze worden onder meer gekozen om de regering te controleren, en daarbij hoort controleren of publiek geld doelmatig wordt besteed. Onderwijs laat zien wat er gebeurt als die vraag niet wordt gesteld. In 2000 gaf de overheid €20,8 miljard uit aan onderwijs en studietoelagen, in 2024 €56 miljard. Ook als aandeel van de economie namen de uitgaven toe. Ondertussen daalde de Nederlandse PISA-score voor wiskunde van 538 in 2003 naar 493 in 2022 en voor lezen van 513 naar 459. Nederland bereikte bij de laatste meting in alle drie de onderzochte vakken zijn laagste score sinds deelname aan PISA. Dat zou een politiek hoofdpijndossier moeten zijn. Meer geld, slechtere prestaties. Niet omdat iedere extra euro rechtstreeks een hogere PISA-score moet opleveren, maar omdat na twintig jaar één vraag onvermijdelijk wordt, wat hebben al die extra miljarden dan wel opgeleverd? Het onderwijs is geen uitzondering op een verder perfect werkend systeem. De Algemene Rekenkamer constateert dat tekortschietende resultaten van overheidsbeleid Nederland vele miljarden euro’s per jaar kosten. Ministeries produceren honderden beleidsevaluaties. De Rekenkamer onderzocht achttien periodieke rapportages en keek wat de Tweede Kamer ermee deed. Zes werden behandeld, twaalf niet. In slechts twee Kamerdebatten werd naar zo’n evaluatie verwezen. Daar zit de zwakte van ons politieke systeem. We hebben de controle uitstekend georganiseerd, maar politiek levert die controle blijkbaar weinig op. Een nieuw plan kan worden gepresenteerd als vooruitgang. Een belastingverhoging geeft partijen de gelegenheid zich te profileren op eerlijkheid en verdeling. Een conflict over vermogen of erfenissen levert onmiddellijk herkenbare politieke kampen op. Uitzoeken waarom miljarden aan bestaand beleid onvoldoende resultaat opleveren is minder geschikt voor de permanente campagne. Dat mechanisme helpt ook de groei van de overheid verklaren. Als beleid onvoldoende werkt, verdwijnt het probleem niet. Het probleem wordt vervolgens aanleiding voor nieuw beleid en nieuw geld. Het bestaande budget blijft grotendeels staan, het volgende komt erbij en daarna moet opnieuw dekking worden gevonden. Zo kan gebrek aan resultaat uiteindelijk leiden tot hogere uitgaven in plaats van lagere. Vervolgens begint Den Haag weer aan de kant waar de politieke belangstelling wel groot is. Wie gaat het betalen? Het vermogen, de erfenis, de hogere inkomens of de middenklasse? Daarover gaan de debatten, daar worden de verschillen tussen partijen zichtbaar en daar valt electoraal iets te winnen. Maar iedere miljard die doelmatiger wordt besteed, hoeft ook niet opnieuw te worden opgehaald. Je zou verwachten dat daar minstens zoveel politieke belangstelling voor bestaat. Maar die is moeilijk te vinden. We hebben geen behoefte aan nog meer politici die uitleggen wie de rekening moet betalen. We hebben Kamerleden nodig die het minder spectaculaire werk doen waarvoor het parlement bestaat, controleren of de rekening klopt en of we voor al die miljarden krijgen wat ons is beloofd. We gaan elkaar politiek te lijf over wie de rekening betaalt. Vrijwel niemand lijkt zich druk te maken of de rekening zelf wel klopt. #NederlandsePolitiek #Onderwijs #Financiën

In de opinie van Francis Esfandiari wordt gepleit voor een eenvoudiger toeslagenstelsel, omdat mensen met een laag en onzeker inkomen vaak geconfronteerd worden met ingewikkelde regelgeving en hoge terugvorderingen, wat zorgt voor financiële stress en onzekerheid. #Toeslagen #Inkomen #Financiën

Marianne Zwagerman over het corona verhoor van Hugo de Jonge: "Het was vooral 3 uur zelf feliciterende Hugo de Jonge. Er was geen land ter wereld waar het allemaal zo goed was gegaan als Nederland. Toevallig gaf hij daar dan leiding aan." "Het was werkelijk niet om aan te horen. 0,0 zelfreflectie." Het blijft schokkend hoe eenvoudig de grondrechten van mensen opzij werden geschoven op basis van een virus dat helemaal niet zo dodelijk was. De coronatesten leverden grote aantallen vals positieve uitslagen op. Op basis daarvan werd de hele samenleving in de greep gehouden met lockdowns, mondkapjesplicht, avondklok en coronatoegangsbewijzen. Het gevaarlijke is dat dit zo weer kan gebeuren. Roep een crisis uit, en grondrechten kunnen opnieuw aan de kant worden geschoven. Als mijn dochter van 5 jaar naar zwemles ging, moest ik buiten in de auto wachten. Als ongevaccineerde kreeg ik geen toegang tot het zwembad. "En ook toen hem gezegd werd: zit u niet een beetje in een tunnelvisie? Het heeft ook geen zin om dat te vragen aan iemand die daar nog steeds helemaal in zit." "En dan denk je, je bent ook al een aantal jaren nu weg van die post. Je zou toch met iets bredere blik ernaar kunnen kijken? Hij liet duidelijk merken in het verhoor dat hij ook alle andere verhoren heeft gevolgd." "Dan heeft hij dus ook gehoord wat al die collega's van hem hebben gezegd. Want er zijn toch wel wat ministers die duidelijk aangaven: er was helemaal geen ruimte voor enige vorm van kritiek." "Arie Slob, de toenmalige minister van Onderwijs, die verrot gescholden is door Hugo de Jonge, Grapperhaus en Rutte. Het is allemaal op tafel gekomen." "Ik zou dan denken, je komt met je staart tussen je benen daar naartoe. En gaat dus even verantwoording afleggen. Dat is niet gebeurd." #corona #grondrechten #HugodeJonge