Search

The Dutch drug lord Jos Leijdekkers, nicknamed Bolle Jos, is a convicted criminal of 35 years who lives in Sierra Leone and has been sentenced to 103 years in prison in the Netherlands and Belgium, while he is suspected of building a cocaine empire connecting Latin America with the ports of Antwerp and Rotterdam. #Cocaïne #TraficDrogue #SierraLeone (translated)

The pension expectations for young employees at ABP can vary widely, with estimates being four times their current salary at best and half at worst, now that most pension funds have switched to a new system in which participants build their own pension pot and have to consider fluctuations in investment results. #pensioen #pensioenstelsel #financieelbeheer (translated)

Forum for Democracy stated that saving and building wealth in the Netherlands should no longer be penalized, as taxes were already too high according to the party. Milan Schenk explained why FVD wanted to completely abolish box 3. https://t.co/QCYiCjXTqx #Belastingen #Vermogen #Spaarzaamheid (translated)

„Er is een land met een enorm arsenaal aan kernwapens en strategische bommenwerpers. Japan heeft geen van beide, en toch wordt Japan beschuldigd?”Volgens minister van Defensie Shinjiro Koizumi is die versterking juist nodig vanwege de Chinese en Noord-Koreaanse militaire opbouw en de nauwere samenwerking van beide landen met Rusland. #TweedeWereldoorlog #Rusland #Japan

Vlak voor zes uur gisteravond: de opbouw van de bezetting op Leiden Centraal is in volle gang. Één van de demonstranten krijgt Eppo in de gaten en besluit meteen terug te filmen. Zou deze gozer wel toestemming hebben van de NS voor opnames in de stationshal? #LeidenCentraal https://t.co/qA907q3lvo #Leiden #Demonstratie #NS

#0182 — Frysk Archimedes siet by syn tablet doe’t in Romeinske soldaat him fermoarde. Klinkt dat natuerlik? Net echt. En dochs, as wy it ferline genôch “bywurkje”, kinne wy krekt dêr telâne komme. Hast elke kultuer hat modernisearre útjeften fan âldere skriuwers, mei diskusjes oer stavering, wurdskat, redaksjonele notysjes en oanpassing oan de hjoeddeiske lêzer. In antikwêr sei ris tsjin my dat “de patina fan ’e tiid wearde jout” en it ferskil meitsje kin tusken in orizjineel en in goedkeape kopy. Ik iepenje de “Sneinsessays” fan Constantin Noica, kom by it foarwurd fan de útjouwer yn de Humanitas-edysje fan 1992 en lês dat “de stavering bywurke is”. Noica lêze hie in kuier troch de jierren 1930–1940 wêze kinnen. Ynstee meitsje wy dy kuier mei moderne bril op, noflik sitten yn in Uber, sûnder eangst om te ferdwalen — dus sûnder it risiko dat wy de wurden fan dy tiid net begripe, wurden dy’t gewoan yn fuotnoaten “oerset” wurde koene. Wat as wy ek de kranten fan dy tiid namen en dy “bywurken”? En miskien koene wy ek in rebranding dwaan fan de reklames fan doe, sadat ús neuronen net te hurd hoege te wurkjen, as sieten wy yn in escape room. Wêrom dêr ophâlde? Wy koene ek de skiednisboeken bywurkje en skriuwe dat Archimedes fan Syrakuse fermoarde waard troch in Romeinske soldaat wylst er wiskunde die op syn tablet. It basisidee bliuwt itselde, net? Allinnich it tiidrek ferdwynt. En noch wat: wêrom “wurkje” wiskundigen Pythagoras net “by”? Se kinne de notaasje feroarje. Se kinne it bewiis oars útlizze. Se kinne sels de tekening online opbouwe mei in animaasje dy’t foar de eagen fan de learlingen ûntstiet. Mar de stelling fan Pythagoras bliuwt de stelling fan Pythagoras. Dus, as wy in âldere skriuwer lêze, wêrom soene wy dan net ek de taal fan syn tiid bewarje — en de moderne útlis yn notysjes sette? En in lêste fraach oan Humanitas en oan dyjingen dy’t wurkje oan universiteiten yn literatuer en filology: as de skoalbern fan hjoed jimme oer in pear desennia mei # en emoji “bywurkje”, soene jimme dat moai fine? #0182 #Humanitas #ConstantinNoica #Noica #Sneinsessays #Archimedes #Pythagoras #Hashtag #Emoji #MrStorywise #BywurkeStavering #TaalSkiednis #20260921 #Frysk #Frisian #Fryslân #Netherlands #Literatuer #Skiednis

🇮🇱Het blijft bijna niet te bevatten wat er sinds donderdag gebeurt. De manifestatie Op de Bres voor Israël op de Dam, georganiseerd door de werkgroep van mijn goede vriend Jacques Brunt, gaat inmiddels de wereld over. Beelden worden internationaal gedeeld, vertaald en opnieuw verspreid. En dan besef ik hoe bijzonder het is dat ik daar mocht staan en spreken. Dat ik mijn bijdrage mocht leveren voor mijn volk, mijn gezin, mijn familie en mijn gemeenschap. En vooral: dat woorden weer iets in beweging zetten. Sindsdien krijg ik berichten van mensen die zeggen: wij willen ook opstaan. Wij willen ook iets doen. Inmiddels zijn er op ruim twintig plaatsen solidariteitswandelingen georganiseerd of in voorbereiding. En het groeit door. Wie mee wil lopen of zelf iets wil organiseren: ik deel de website bij deze post. https://t.co/01mLIAqikm En dan de ironie van die avond. Die enorme Palestijnse vlag die enkele seconden uit een raam werd gehangen en vrijwel onmiddellijk weer werd weggehaald. Bedoeld als provocatie, bedoeld om onze manifestatie te verstoren. Maar juist dat beeld ging mede de wereld over. Wat bedoeld was om ons te overschaduwen, maakte ons zichtbaarder. Wat bedoeld was om te verstoren, zorgde mede voor nóg meer bereik. En wat bedoeld was om mensen het zwijgen op te leggen, laat juist méér mensen opstaan. Ik vermoed dat degenen achter die actie dát effect niet hadden voorzien. Voor mij raakt dit inmiddels aan iets wat veel groter is dan één avond op de Dam. Aan de eeuwige strijd tussen licht en duisternis, liefde en haat, opbouwen en vernietigen. וַיַּרְא אֱלֹהִים אֶת־הָאוֹר כִּי־טוֹב Vayar Elohim et-ha’or ki tov. En God zag dat het licht goed was. En daarom: וּבָחַרְתָּ בַּחַיִּים — Uvacharta bachayim. Kies het leven. Kies het licht. Want soms bereikt duisternis precies het tegenovergestelde van wat zij beoogt: ze maakt zichtbaar hoeveel licht er tegenover staat. En dat licht verspreidt zich. Steeds verder. עם ישראל חי 🇮🇱❤ #Israël #solidariteit #licht

Bijna elke cultuur kent gemoderniseerde edities van oudere auteurs, met discussies over spelling, woordenschat, redactionele noten en aanpassing aan de hedendaagse lezer. Een antiquair zei me ooit dat “de patina van de tijd waarde toevoegt” en het verschil kan maken tussen een origineel en een goedkope kopie. Ik open Constantin Noica’s “Zondagsessays”, kom bij het voorwoord van de uitgever in de Humanitas-editie van 1992 en lees dat “de spelling is bijgewerkt”. Noica lezen had een wandeling door de jaren 1930 en 1940 kunnen zijn. In plaats daarvan maken we die wandeling met een moderne bril, comfortabel zittend in een Uber, zonder bang te hoeven zijn dat we verdwalen — dat wil zeggen: dat we de woorden van die tijd niet begrijpen, terwijl die gewoon in voetnoten “vertaald” hadden kunnen worden. Wat als we ook de kranten uit die tijd zouden nemen en ze “bijwerken”? En misschien moeten we de advertenties uit die periode ook maar een rebranding geven, zodat onze neuronen niet te hard hoeven te werken, alsof we in een escape room zitten. Waarom daar stoppen? We zouden ook de geschiedenisboeken kunnen bijwerken en schrijven dat Archimedes van Syracuse door een Romeinse soldaat werd gedood terwijl hij wiskunde zat te maken op zijn tablet. De basisgedachte blijft toch hetzelfde? Alleen het tijdperk verdwijnt. En nog iets: waarom “werken” wiskundigen Pythagoras niet “bij”? Ze kunnen de notatie veranderen. Ze kunnen het bewijs anders uitleggen. Ze kunnen zelfs de figuur online opbouwen met een animatie die zich voor de ogen van de leerlingen ontvouwt. Maar de stelling van Pythagoras blijft de stelling van Pythagoras. Als we dus een oudere auteur lezen, waarom bewaren we dan niet ook de taal van zijn tijd — en zetten we moderne uitleg in de noten? En nog één laatste vraag aan Humanitas en aan mensen op universitaire letteren- en filologieafdelingen: als de schoolkinderen van vandaag jullie over een paar decennia met # en emoji “bijwerken”, zouden jullie dat prettig vinden? #Humanitas #ConstantinNoica #Noica #Zondagsessays #Archimedes #Pythagoras #Hashtag #Emoji #MrStorywise #BijgewerkteSpelling #Taalgeschiedenis #20260920_1926 #Nederlands #Literatuur #Geschiedenis

Een ochtendcolumn Er komt een enorme erfenisgolf aan. Honderden miljarden gaan de komende decennia van oudere Nederlanders naar hun kinderen en kleinkinderen. Vooral vanuit progressieve hoek geldt dat als probleem. D66 schrijft dat grote erfenissen de ongelijkheid versterken, GroenLinks ziet overerving als een belangrijke oorzaak van ongelijke kansen. De redenering daaronder is helder. Concentratie van vermogen leidt tot kansenongelijkheid en erfenissen zouden die concentratie van generatie op generatie versterken. Maar als die eerste stelling klopt, volgt daar ook iets anders uit. Spreiding van vermogen moet langs dezelfde redenering de kansenongelijkheid verkleinen. Nederland heeft in een halve eeuw particulier bezit over een ongekend brede groep verspreid. In 1971 was 35 procent van de woningvoorraad een koopwoning, vijftig jaar later 59 procent. Fiscale ondersteuning van het eigen huis hielp miljoenen gewone werkenden vermogen opbouwen. Mensen die met weinig bezit begonnen, eindigen hun werkzame leven met een huis, spaargeld en vermogen. Nu wordt dat vermogen geërfd. De verspreiding daarvan is geen toekomsttheorie, die is al zichtbaar. In 2023 overleden 168.700 Nederlanders. Tegenover de nalatenschappen waarvoor aangiftegegevens beschikbaar zijn, stonden 274.700 afzonderlijke verkrijgers. De gemiddelde nalatenschap bedroeg €199.000, maar de mediane nalatenschap slechts €45.200 en de mediane bruto verkrijging per erfgenaam €33.200. Kinderen vormen de grootste groep ontvangers en ook de kleinkinderen erven rechtstreeks. Een vermogen dat bij één huishouden zat, valt bij overlijden dus uiteen over meerdere huishoudens en kan een generatie later opnieuw uiteenvallen. De generaties die nu nalaten kregen gemiddeld ongeveer twee kinderen. Dat weten we vrij precies. Eén vermogen wordt er twee, daarna vier en vervolgens acht. Het CPB onderzocht wat dat in de praktijk met de vermogensverdeling doet. De uitkomst is ongemakkelijk voor het politieke verhaal. Erfenissen en schenkingen vergroten de vermogensongelijkheid per saldo niet. Vermogen verschuift van oudere, vermogendere huishoudens naar een minder vermogende generatie en verspreidt zich na verloop van tijd over de nakomelingen. Als concentratie van vermogen kansenongelijkheid veroorzaakt, moet verspreiding van vermogen langs precies dezelfde redenering kansenongelijkheid verminderen. Het mechanisme dat vanuit progressieve hoek wordt aangewezen als bron van ongelijkheid, doet volgens het CPB met de vermogensconcentratie dus het tegenovergestelde. Dan resteert het argument dat mensen tegenwoordig pas erven wanneer ze zelf vijftig of zestig zijn en het geld nauwelijks meer nodig hebben. Maar ook dat argument werkt de andere kant op. Hun kinderen zijn inmiddels volwassen, soms zijn er al kleinkinderen. Juist omdat de erfgenaam zelf al een huis, pensioen en spaargeld heeft, kan het ontvangen vermogen sneller worden doorgeschoven naar een volgende generatie. En uitgerekend daar staat de fiscus, politiek aangejaagd door dezelfde progressieve stroming die vermogensconcentratie wil bestrijden. Wie het vermogen vasthoudt, betaalt op dat moment geen schenkbelasting. Wie het verspreidt over kinderen en kleinkinderen, kan die wel verschuldigd zijn. Vasthouden wordt niet belast, verspreiden wel. Zo wordt vanuit de strijd tegen vermogensconcentratie de verspreiding van vermogen fiscaal afgeremd. Daar zit de politieke ironie. Nederland heeft eerst miljoenen huishoudens geholpen particulier vermogen op te bouwen. Nu dat vermogen op grote schaal over kinderen en kleinkinderen begint uit te waaieren, wordt die beweging vanuit progressieve hoek als probleem geduid en zwaardere belasting als oplossing voorgesteld. De eerste democratisering van vermogen was het eigen huis. De tweede is de erfenis. Wie werkelijk gelooft dat concentratie van vermogen kansenongelijkheid veroorzaakt, zou de grootste verspreiding van particulier vermogen in generaties eerder moeten toejuichen dan afremmen. #erfenis #vermogen #ongelijkheid

GOEIIE MORGUHHH... Vanochtend toch de stap genomen om eens enkele baantjes rustig te zwemmen..🏊..gewoon voelen wat kan en wat nog niet kan..ivm met de schouder..💪..terug wéer wat opbouwen..en dan zien we wel wéer verder.. Mooie dag IEDEREEN..en een..#DDK..van mij..☀️🌡️😎💋👗 https://t.co/xc1v5RlNsJ #Zwemmen #Herstel #Gezondheid

In het Franse Gironde heeft een verwoestende bosbrand, die al 34.000 hectare aan natuur heeft verwoest en meer dan 160.000 mensen heeft geëvacueerd rond Bordeaux, de brandweer gedwongen zich te concentreren op het beschermen van dorpen en woningen, terwijl de overlevenden, zoals de 77-jarige Jean-Pierre Seguin, zich afvragen hoe ze hun leven opnieuw moeten opbouwen te midden van de verwoesting. #Bosbranden #Gironde #Natuurgeweld

Column: De Haagse Ziekten Max von Kreyfelt Er is goed nieuws uit de medische wereld. Na jarenlang onderzoek hebben artsen eindelijk vastgesteld waarom zoveel beleidsmakers, bestuurders en opiniemakers zich zo opvallend hetzelfde gedragen. Het blijkt geen ideologie te zijn. Geen opleiding. Zelfs geen karakter. Het is een ziekte. Sterker nog: een complete verzameling zeldzame aandoeningen die vrijwel uitsluitend voorkomen tussen het Binnenhof, de ministeries, bestuurskamers, universiteiten, redactielokalen en Hilversum. De bekendste is Consensusitis. De patiënt is ervan overtuigd volledig zelfstandig te denken, maar produceert opvallend vaak exact dezelfde mening als alle andere patiënten. Besmetting vindt meestal plaats tijdens netwerkborrels, conferenties of talkshows. Daarna volgt vaak Machtsmyopie. Hoe hoger de functie, hoe kleiner de burger lijkt. Uiteindelijk verdwijnen complete bevolkingsgroepen uit het gezichtsveld. Alleen collega-bestuurders blijven nog scherp zichtbaar. Een gevorderd stadium leidt tot Narratiefitis. De patiënt ontwikkelt een allergische reactie op feiten die niet passen binnen het officiële verhaal. Bij blootstelling aan afwijkende informatie ontstaat onmiddellijk Factcheckfobie gevolgd door acute Dissidentenallergie. Sommigen ontwikkelen Framingitis. Iedere criticus verandert vanzelf in extremist, populist, complotdenker of gevaar voor de democratie. Het opmerkelijke is dat de diagnose altijd bij de ander wordt gesteld. Ook Morele Hoogteziekte komt veel voor. De patiënt kijkt permanent neer op de samenleving en ervaart dat als een verheven uitzicht. Na enkele jaren ontstaat meestal Pluchekoorts. Loslaten van functies wordt vrijwel onmogelijk. Het lichaam ontwikkelt een natuurlijke afweer tegen vertrekpremies, verkiezingsuitslagen en democratische wisselingen. In ernstige gevallen volgt Carrouselitis: de patiënt verdwijnt uit de ene topfunctie om enkele weken later vanzelf weer op te duiken in een andere. Vrijwel iedere Haagse bestuurder lijdt bovendien aan Ministeriële Amnesie. Besluiten verdwijnen uit het geheugen zodra een parlementaire enquête begint. Artsen spreken inmiddels van de Ruttiaanse variant. Buiten Nederland komt deze nauwelijks voor. Andere veelvoorkomende aandoeningen zijn Vergaderitis, Rapportverslaving, Lobbylupus, Persberichtsyndroom, PR-psoriasis, Bureaucratose, Regeltjesdwang, Controlecompulsie, Veiligheidsobsessie en Toezichtdwang. De patiënt gelooft oprecht dat ieder maatschappelijk probleem oplosbaar is met een extra commissie, een protocol of een toezichthouder. In het laatste stadium openbaren zich Transparantie-intolerantie, Woo-allergie, Integriteitseczeem, Reputatiepaniek en Verantwoordelijkheidsallergie. Dan weet iedereen dat er iets mis is gegaan, behalve degene die ervoor verantwoordelijk was. De ernstigste complicatie heet echter Democratische Immunodeficiëntie. Dat is het moment waarop een bestuurslaag niet langer weerstand opbouwt tegen kritiek, maar tegen burgers. Gelukkig bestaat er een eenvoudige behandeling. Een half jaar buiten de Haagse kaasstolp. Zonder dienstauto. Zonder woordvoerder. Zonder beleidsnota. Gewoon tussen de mensen wier leven zij zeggen te verbeteren. De prognose is voorzichtig optimistisch. Al waarschuwen artsen dat sommige patiënten na enkele dagen alweer hevige aanvallen van Consensusitis krijgen zodra zij de eerste vergaderzaal binnenlopen. In Den Haag noemt men dat geen terugval. Daar heet het: goed bestuur. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #politiek #gezondheid #maatschappij

In een wereld die steeds angstiger lijkt te worden door autoritair leiderschap en internationale onzekerheid, pleit Willem Post voor de opbouw van een sterk en democratisch samenwerkingsverband tussen de EU en andere middenmachten, zoals Canada en Zuid-Korea, om gezamenlijk op te komen voor mensenrechten en internationale wetgeving. #EU #democratie #veiligheid

In het artikel wordt gesteld dat de Nederlandse investeringen in veiligheid voornamelijk gericht zijn op militaire technologie, terwijl sociale investeringen en conflictpreventie, die essentieel zijn voor het opbouwen van vertrouwen en het voorkomen van geweld, verwaarloosd worden. #Veiligheid #Conflictpreventie #Vertrouwen